Nora i pielęgniarka wstrzymują oddech. Reszta z nas patrzy na nią w szoku. Wiedziałem, że jest źle, ale nie sądziłem, że aż tak.
Jej wzrok błądzi po naszych twarzach. – Dlaczego mam wrażenie, że to nie jest odpowiedź, której się spodziewaliście?
– Avo, mamy dwudziesty dwudziesty trzeci – mówię jej łagodnie.
– O kurczę.
Dokładnie. Co oznaczało, że Ava nie pamięta ostatnich czterech lat swojego
