Wszystko we mnie zamiera. Przez moment świat jakby się zatrzymuje. Moje płuca zapominają, jak pracować. Obraz się rozmywa.
Kurwa. Nie powinienem się tym przejmować. Ta wiadomość nie powinna uderzyć we mnie jak jebany tir, ale tak się dzieje. To tak, jakby ktoś wbił mi ostrze w pierś i nim przekręcił, szatkując resztki mojego serca na myśl o tym, że ona jest poważnie ranna.
– Ja… ja muszę jechać –
