Evelina
Ostry dzwonek przeciął naszą rozmowę niczym boska interwencja. O mało nie zapłakałam z ulgi.
Alaric uniósł brew. „To pani telefon”.
Och. Racja. Mój telefon. Ten, który właśnie wrzeszczał w mojej kieszeni niczym banshee z krtanią wkręconą w blender.
„Strasznie przepraszam, panie Sterling”. Szamotałam się z aparatem, prawie go upuszczając, zanim odebrałam. „Halo?”
„Czy rozmawiam z Eveliną Thorne?” – zapytał beznamiętny głos po drugiej stronie.
„Przy telefonie”.
„Tu Centrum Medyczne St. Jude’s. Pani matka, Miriam Thorne, została przywieziona na nasz oddział ratunkowy...”
Świat przechylił się na bok. Elegancki gabinet, drogie biurko Alarica, panorama Manhattanu – wszystko zlało się w bezkształtne plamy.
„Co się stało? Czy ona...”
„Jest już w stanie stabilnym, ale musi pani natychmiast przyjechać”.
Zerwałam się z krzesła. „Będę natychmiast”.
„Evelina?” Głos Alarica przywołał mnie do rzeczywistości. „Co się dzieje?”
„Moja mama – jest na SORze. Muszę iść...” Machnęłam nieokreślenie ręką w stronę drzwi.
„Silas panią zawiezie”.
„Co? Nie, nie mogę...”
„Silas” – Alaric powiedział do telefonu. „Odbierz pannę Thorne na dole. Zawieź ją do St. Jude’s”.
„Panie Sterling, naprawdę, poradzę sobie...”
„Idź”. Jego ton nie znosił sprzeciwu.
Jazda windą zdawała się nie mieć końca. Silas, kierowca Alarica, czekał przy lśniącym czarnym samochodzie. Otworzył drzwi bez słowa, a jego zazwyczaj surowa twarz złagodniała z troski.
Korki ciągnęły się niemiłosiernie. Przebierałam nogami, sprawdzając telefon co trzydzieści sekund. Silas złapał moje spojrzenie w lusterku wstecznym.
„Będziemy za pięć minut, panno Thorne”.
Najpierw uderzył mnie zapach szpitala – ta specyficzna mieszanka środków odkażających i rozpaczy. Podbiegłam do recepcji. „Miriam Thorne? Przywieźli ją...”
„Sala 304”. Pielęgniarka wskazała windę. „Doktor Vance czeka na rozmowę z panią”.
Mama wyglądała na taką drobną w szpitalnym łóżku, z rurkami wychodzącymi z jej rąk. Ale żyła. Oddychała. Miarawe pikanie monitora stało się moim ulubionym dźwiękiem na świecie.
„Panno Thorne?” Obok mnie pojawił się lekarz z podkładką w dłoni. „U pani matki wystąpiły poważne powikłania związane z jej stanem. Udało nam się ją ustabilizować, ale od teraz będzie potrzebowała specjalistycznego leczenia”.
Skinęłam głową, a ulga sprawiła, że ugięły się pode mną kolana. „Czegokolwiek będzie potrzebować”.
„Plan leczenia...” Zawahał się. „Jest dość kosztowny. Same leki...”
Serce mi zamarło, gdy podał kwotę. Ta liczba miała więcej zer, niż moje konto widziało przez cały czas swojego istnienia.
„Rozumiem”. Mój głos brzmiał pewniej, niż się czułam. „Zajmę się tym”.
Lekarz skinął głową i zostawił mnie samą z mamą i kłębiącymi się myślami. Kwota, którą podał, wystarczyłaby na luksusowy samochód albo markową torebkę, gdyby kupować tam, gdzie Alaric.
Rachunek ze szpitala wisiał nade mną niczym kowadło z kreskówki, gotowe by spaść. Moje oszczędności nie pokryłyby nawet połowy. Karty kredytowe były już wyczyszczone po ostatnim pobycie w szpitalu.
Opadłam na plastikowe krzesło obok łóżka mamy, zaprojektowane tak, by goście czuli się niewygodnie. Może myśleli, że dyskomfort sprawi, iż ludzie szybciej wyjdą. Niedoczekanie – nigdzie się nie wybierałam.
„Oczywiście możemy rozłożyć płatność na raty” – zaszczebiotała specjalistka ds. rozliczeń, zbyt radosna jak na kogoś, kto zrzuca finansowe bomby atomowe. Jej plakietka głosiła: „Brenda”.
„Świetnie”. Wymusiłam uśmiech. „Na pewno to załatwię”. Załatwię jak? Napadając na bank? Zakładając OnlyFans? Sprzedając organy na czarnym rynku?
Brenda przesunęła papiery po stole, a jej francuski manicure stukał o formularze. „Proszę podpisać tutaj, tutaj i... tutaj”. Wskazywała kropkowane linie, jakby udzielała wskazówek do Disney Worldu, a nie do finansowej ruiny.
Nabazgrałam swój podpis, starając się nie myśleć o tym, że każde pociągnięcie długopisu to właściwie oddanie mojego pierworodnego dziecka – i pewnie drugiego, i trzeciego – tylko po to, by pokryć wkład własny.
„Idealnie!” Brenda promieniała. „Biuro finansowe skontaktuje się z panią w celu ustalenia harmonogramu spłat”.
„Już nie mogę się doczekać” – mruknęłam, patrząc, jak odchodzi sprężystym krokiem w swoich wygodnych butach. Założę się, że miała świetne ubezpieczenie zdrowotne.
Mama poruszyła się przez sen, a ja ujęłam jej dłoń. Monitor pikał rytmicznie, a każdy dźwięk oznaczał kolejnego dolara, którego nie miałam. W tym tempie musiałabym wygrać na loterii. Szkoda, że nie było mnie stać nawet na kupony.
Kiedy w końcu dotarłam do domu, moje mieszkanie wydawało się puste i zimne. Zostałam w szpitalu do końca godzin odwiedzin, patrząc, jak mama śpi i starając się nie wpaść w hiperwentylację z powodu rosnących rachunków.
Mój telefon zabrzęczał. Na ekranie pojawiła się twarz Phoebe, uchwycona w połowie śmiechu na jakiejś imprezie sprzed kilku miesięcy.
Odebrałam, opadając na kanapę. „Hej”.
„Gdzieś ty była? Próbuję się do ciebie dodzwonić cały wieczór!” Głos Phoebe trzeszczał w głośniku.
„W szpitalu. Mama miała kolejny atak”.
„O Boże, Eve. Wszystko z nią w porządku?”
„Teraz jest stabilna. Ale...” Przycisnęłam dłoń do czoła. „Rachunki, Phee. Są astronomiczne. Takie w stylu ‘sprzedaj-obie-nerki-i-może-dorzuć-płuco’”.
„Ile?”
Podalam kwotę.
„To...”
„No właśnie”. Gapiłam się w sufit. „Myślę o wzięciu pożyczek, może o dodatkowych godzinach w pracy”. Mój głos zamarł. Nawet z nadgodzinami matematyka się nie zgadzała. Musiałabym pracować około trzystu godzin na dobę, a z tego co wiem, doba wciąż ma tylko dwadzieścia cztery.
Głos Phoebe złagodniał. „Mogę pomóc. Mam trochę oszczędności...”
„Nie”. Usiadłam prosto. „Absolutnie nie. Oszczędzasz na swoje studio fotograficzne”.
„Które może poczekać. Twoja mama nie może”.
„Przysięgam, jeśli spróbujesz dać mi pieniądze, wymienię ci wszystkie obiektywy na plastikowe zabawki”.
„Dobra”. Fuknęła. „To pozwól mi pomóc inaczej. Znam ludzi, którzy szukają pomocy na pół etatu”.
„Jakiej pomocy?”
„Moja znajoma Sienna potrzebuje wirtualnej asystentki. Tylko kilka godzin wieczorami, wszystko zdalnie. I jest jeszcze jedna agencja marketingowa, która potrzebuje kogoś do małych projektów. Też zdalnie”.
„Wiesz, że Sterling Global ma politykę zakazującą pracy na boku”.
„Połowa działu księgowości udziela korepetycji po godzinach. Poza tym, to nie tak, że pracowałabyś dla konkurencji. Sienna prowadzi butikowe biuro organizacji ślubów, a agencja zajmuje się lokalnymi restauracjami”.
Przygryzłam wargę. „O jakich pieniądzach mówimy?”
„Na stanowisku wirtualnej asystentki płacą trzydzieści za godzinę, a projekty w agencji mają różne stawki, ale zazwyczaj płacą nieźle”.
Mój wewnętrzny kalkulator zaczął pracować. To faktycznie mogłoby nieco podreperować budżet na rachunki szpitalne.
„Ale” – głos Phoebe spoważniał – „jeśli cię złapią...”
„Wiem, wiem. Natychmiastowe zwolnienie, pewnie wilczy bilet, wieczna hańba, psy i koty żyjące razem, masowa histeria”.
„Mówię tylko, żebyś uważała”.
„A kiedy ja nie uważam?”
„Chcesz tę listę alfabetycznie czy chronologicznie?”
„Nienawidzę cię”.
„Też cię kocham. Wyślę ci namiary na Siennę”.
Następnego dnia żonglowałam moją regularną pracą, jednocześnie zerkając na materiały szkoleniowe od Sienny. Wielozadaniowość osiągnęła nowy poziom, gdy koordynowałam spotkania Alarica, ucząc się jednocześnie obsługi arkuszy kalkulacyjnych dla dostawców ślubnych.
„Panno Thorne?” Głos Alarica zatrzeszczał w interkomie.
Zamknęłam laptopa, mimo że nie mógł widzieć poradników planowania ślubów na moim ekranie. „Tak, panie Sterling?”
„Kontrakt Bennetta?”
Racja. Kontrakt, który miałam sprawdzić godzinę temu, zanim wpadłam w króliczą norę logistyki kompozycji kwiatowych.
„Będzie na pana biurku za pięć minut”.
Przeczytałam w ekspresowym tempie czterdzieści stron prawniczego bełkotu, a mój mózg przełączał się między żargonem korporacyjnym a terminologią ślubną. Jeśli przez przypadek wpiszę „póki śmierć nas nie rozłączy” do umowy o fuzji, zwalę to na brak snu.
Do lunchu mój mózg przypominał jajecznicę. Pochłonęłam kanapkę, oglądając filmy instruktażowe z wyłączonym dźwiękiem i modląc się, by nikt nie zapytał, dlaczego tak bardzo interesuję się oprogramowaniem do planowania wesel.
Po powrocie do biurka potarłam oczy, próbując nadać arkuszowi kalkulacyjnemu jakiś sens. Liczby tańczyły na ekranie, jakby brały udział w castingu na Broadway i sromotnie go oblewały.
„Panno Thorne”.
O mało nie wyskoczyłam ze skóry. Głos Alarica z interkomu nie powinien mnie przestraszyć – to nie tak, że zainstalował system surround tylko po to, by przyprawić mnie o zawał – ale moje nerwy były już zszargane żonglowaniem dwiema pracami i około siedemnastoma rodzajami poczucia winy.
„Tak, panie Sterling?” Mój głos był wyższy niż balon z helem na przyjęciu dla dzieci.
„Proszę do mojego gabinetu”.
