Perspektywa Rydera
Szpitalny korytarz zdawał się nie mieć końca, gdy krążyliśmy niespokojnie, czekając na wieści o Tessie i dziecku. Serce waliło mi z niepokoju, a Cora najwyraźniej podzielała moje obawy.
Z oczami pełnymi troski splatałem dłonie. W końcu podszedł do nas lekarz, a my zbiorowo wstrzymaliśmy oddech.
– Jak się czują Tessa i dziecko? – wyrwała się Cora, jej głos był napięty.
Lekarz uśm
