ROZDZIAŁ 115
PERSPEKTYWA MAXA
Powietrze w moim biurze wydawało się ciężkie, wręcz duszące. Siedziałem za biurkiem, tępo wpatrując się w papiery rozsypane na jego powierzchni. Żaden z nich nie miał znaczenia. Ani kontrakty, ani raporty, ani niekończąca się lista żądań, które wiązały się z moim stanowiskiem. Wszystko, o czym mogłem myśleć, to Ewa – jej głos, jej słowa, jej ból.
Jej odmowa przebaczen
