Rozdział 146
PERSPEKTYWA EVY
Stałam tam, a serce wciąż waliło mi jak młotem po rewelacjach Maxa. Atmosfera w sali konferencyjnej zmieniła się diametralnie – wrogie spojrzenia, które jeszcze przed chwilą były skierowane na mnie, zastąpiły wyrazy wstydu i żalu. Masywny mahoniowy stół, który wydawał się barierą między mną a sprawiedliwością, teraz wydawał się mniejszy, mniej groźny. Promienie słońca
