Punkt widzenia Aleksandra
Usłyszałem mojego przyjaciela na drugim końcu linii, jego głos był daleki od wesołego.
– Przepraszam, stary, ale potrzebuję cię teraz!
Co znowu? Z westchnieniem odłożyłem słuchawkę, szybko pocałowałem moją Katarzynę na przeprosiny, a ona zeszła mi z kolan. Kiedy wyszliśmy z biura, scena, której byliśmy świadkami, była tragikomiczna.
– Co to, do cholery, jest?! – wrzasnąłe
