POV: Declan
Z potężnego, przeszklonego biura Sebastiana roztaczał się rozległy widok na panoramę Seattle, ale ultrazasupiony wzrok Declana był utkwiony w wyraźnym podpisie, przecinającym dół zmienionych dokumentów rozwodowych.
*Serena.*
"Naprawdę nie przewidziałem tego manewru," przyznał Sebastian, przechadzając się powoli za swoim mahoniowym biurkiem. "Nie płakała. Nie błagała o przedłużenie terminu. Była chirurgicznie precyzyjna, Dec. Zasadniczo błędnie oceniłeś jej próg emocjonalnej zależności."
Declan podniósł ciężki, kremowy papier prawniczy, a jego oczy szybko przeskanowały jej wyraźne, nowe warunki.
Całkowita likwidacja majątku Belvedere.
Osobisty szofer do terminala odlotów międzynarodowych.
Jeden, wymagany pocałunek przy bramce odlotów.
Cień szczerego uśmiechu szarpnął kącikiem stanowczych ust Declana. Wyciągnął pióro wieczne i płynnie złożył swój odważny, zamaszysty podpis bezpośrednio obok jej niedorzecznych żądań.
"Wyraźnie zażądała pokazowego pocałunku," zauważył Declan, a w jego niskim głosie wezbrało mroczne rozbawienie. "Wydedukowała, że plan podróży to ewakuacja w jedną stronę. Próbuje zapędzić mnie w emocjonalny kozi róg przed lotem. Jest całkowicie nieświadoma szerszej, architektonicznej rzeczywistości tego rozstania."
"Jesteś przerażająco optymistycznym socjopatą," mruknął Sebastian, patrząc z niedowierzaniem, jak Declan niedbale rzuca sfinalizowane, podpisane dokumenty z powrotem na gładki szklany stół. "Wręczyłeś jej nakaz eksmisji i bilet deportacyjny. A tak przy okazji, oficjalnie złożyła rezygnację." Prawnik powoli przesunął w jego stronę drugą, czystą, białą kopertę.
Szczęka Declana drgnęła. Podniósł list z rezygnacją. Miał długość dokładnie jednego zdania. Wyraźnie powróciła do nazwiska 'Serena Sterling'.
"To przyspieszy korporacyjną fazę przejściową," odparł lekceważąco Declan, rzucając kopertę. "Kontrakt założycielski ulega oficjalnemu zerwaniu. Kiedy wyląduje w Rzymie, będzie miała mnóstwo czasu i ekstremalne luksusy, by przetrawić swój tymczasowy gniew. Po prostu przejmę ją we Włoszech w przyszłym miesiącu i formalnie zaproponuję prawdziwe, pozbawione obciążeń partnerstwo."
"Twoja arogancja naprawdę zapiera dech w piersiach," powiedział Sebastian. "Ona systematycznie odcina każdy pojedynczy związek z całym twoim światem. Ten podpis nie był desperackim wołaniem o uwagę. To była całkowita, ostateczna amputacja."
Declan puścił mimo uszu cyniczne ostrzeżenie prawnika. Strukturyzował potężne, wielomiliardowe globalne przejęcia ze znacznie mniej skrupulatnym planowaniem. Jego romantyczny szach-mat przebiegnie dokładnie tak, jak to zaplanował.
Ta nieprzenikniona pewność siebie trwała dokładnie osiem godzin.
O 19:00 Declan wyszedł z wyznaczonej dla VIP-ów windy bezpośrednio do luksusowej, oświetlonej żyrandolami sali bankietowej, zarezerwowanej wyłącznie na elitarne przyjęcie zaręczynowe Sebastiana i Victorii. W pełni oczekiwał, że zastanie Serę cicho krążącą w pobliżu pełnego przepychu baru, być może pielęgnującą ukryty smutek lub stojącą ulegle w cieniu, czekającą na jego przybycie, by uprawomocnić swoją obecność towarzyską.
Zamiast tego, była promiennym epicentrum tej ogromnej sali.
Celowo zignorowała jego niewypowiedziane, konserwatywne zasady dotyczące ubioru w miejscach publicznych. Miała na sobie zapierającą dech w piersiach, sięgającą kolan szyfonową sukienkę w głębokim, żywym ametystowym odcieniu, który dziko kontrastował z kaskadą jej ciemnych fal. Nie szukała jego aprobaty. Wyglądała na wspaniale wyzwoloną z jego grawitacji.
Puls Declana nagle podskoczył. Lawirował w wirującym tłumie z drapieżną gracją, stając niebezpiecznie blisko jej boku, aby zapewnić zwyczajową, publiczną fasadę ich jedności. Pochylił się, pozwalając, by jego głos zniżył się do intymnego, zaborczego pomruku tuż przy jej uchu. "Wyglądasz dziś niewiarygodnie uroczo."
Sera nie drgnęła. Jej spojrzenie nie złagodniało. Po prostu przechyliła głowę, chwytając jego ostrą linię szczęki arktycznym, niszczycielsko pustym spojrzeniem.
"Dziękuję," odpowiedziała, a jej głos był gładki, pozbawiony choćby ułamka tego ciepła, którego zazwyczaj wymagał. "Przyniosę ci drinka."
Obróciła się idealnie na swoich drogich szpilkach i po prostu odeszła.
Declan zamarł pośród szczebioczącej elity. Przez trzy nieprzerwane lata nigdy dobrowolnie nie opuściła fizycznej przestrzeni bezpośrednio u jego boku podczas tych wyczerpujących spotkań. Była jego cieniem.
Patrzył, a nieznane, gwałtowne ukłucie czystej zazdrości rozdzierało mu klatkę piersiową, gdy pewnym krokiem zbliżała się do ruchliwego baru. Wysoki, przystojny barman natychmiast nawiązał z nią kontakt wzrokowy, posyłając jej olśniewający, zdecydowanie zbyt poufały uśmiech. Przechylił się intymnie przez polerowany, marmurowy blat, by szepnąć coś, co wywołało u Sery uśmiech — łagodny, całkowicie szczery wyraz twarzy, który zazwyczaj rezerwowała rygorystycznie i wyłącznie dla Declana w nieprzeniknionych ciemnościach ich sypialni.
Ciężkie pięści Declana zacisnęły się u jego boków, a dopasowane rękawy napięły się pod wpływem nagłego napięcia w jego szerokich ramionach. Jego nieskazitelny, wysoce spersonalizowany wielki plan nagle wydał się krytycznie niestabilny pod jego stopami. Dokument prawny, bezpiecznie schowany w wewnętrznej kieszeni marynarki, głosił, że funkcjonalnie, bezpowrotnie się rozwiedli. Ale patrząc na nią, promienną, oszałamiającą i całkowicie niezależną bez jego despotycznej ochrony?
Uderzyło go to z siłą nagłego zawału serca. Gdyby jakikolwiek inny mężczyzna odważył się dziś fizycznie jej dotknąć, Declan bez wysiłku, bez skrupułów spaliłby to całe elitarne miejsce do fundamentów.
