– Nie szukaj jej. Lekarstwo, które mi dała… prawdopodobnie osiągnęło już kres swoich możliwości – wyszeptał Percival, odciągając ramię Calluma.
Callum stał, drżąc jak osika, niezdolny spojrzeć Percivalowi w oczy. Serce mu pękało na widok tego człowieka, który niegdyś władał wszystkim, którego geniusz i potęga naginały świat do jego woli, a teraz był bezradny wobec własnej choroby.
To było dla Call
