166(2)
Zastygam w bezruchu, wpatrując się w niego, ale zanim zdążę zrobić coś głupiego, jak na przykład tam wparować, Jay łapie mnie za ramiona, stanowczo kręcąc głową.
– Nie, Sloane – mówi cicho. – Nie rób tego. Nie warto.
Wyprowadza mnie na patio, z dala od duszącego powietrza wewnątrz. Chłodna bryza muska moją skórę, ale w ogóle nie uspokaja burzy we mnie. Mój głos drży, gdy w końcu się odzywam
