Punkt widzenia Juliana Ravenscrofta
Im dłużej mówiła moja babcia, tym bardziej stawała się emocjonalna – aż jej głos całkowicie się załamał i zaczęła płakać.
Mocniej ścisnąłem telefon, a jej szlochy przecinały noc niczym pazury wbijające się w klatkę piersiową. Moje gardło ścisnęło się z powodu czegoś, czego nie potrafiłem nazwać – czegoś niepokojąco zbliżonego do poczucia winy.
"Zajmę się nią" –
