Perspektywa Serafiny
Powoli opadłam z powrotem na krzesło, chwytając za podłokietniki tak mocno, że moje knykcie zbielały. Nocny wiatr chłostał moją twarz luźnymi pasmami włosów.
„Co masz na myśli?”
Alaric mlasnął językiem, wydając głuchy, drapieżny dźwięk. Pochylił się do przodu, opierając potężne przedramiona na stole. Powolnymi, celowymi ruchami odpiął platynowe spinki do mankietów i podwinął śnieżnobiałe rękawy aż do łokci. Żyły oplatające jego przedramiona napięły się niczym stalowe liny.
„Cała ambicja Juliana Sterlinga opiera się na wpompowaniu miliardowych przepływów pieniężnych Vance Global w jego upadającą sieć logistyczną. Ty potrzebujesz tarczy, a ja chcę miecza”. Jego szare oczy wbiły się w moje, pozbawione empatii, lecz przepełnione ambicją. „Poślubiając mnie publicznie, odcinasz mu koło ratunkowe, wzmacniając mój absolutny monopol. W zamian siłą zablokuję wszelki odwet, osłonię twojego chorego ojca i legalnie przetransferuję cały portfel Vance Global bezpośrednio z powrotem do twojego prywatnego funduszu powierniczego”.
Zaparło mi dech w piersiach. Perfekcyjna, bezkrwawa transakcja korporacyjna.
„Ale przecież właśnie powiedziałeś, że nie zawierasz małżeństw” – przypomniałam mu, a mój głos był zaledwie szeptem.
„Nie zawieram. Dlatego będzie to kontrakt” – stwierdził bez namiętności. „Sześć miesięcy. Wymagam sześciu miesięcy bezwzględnego posłuszeństwa, aby rozmontować imperium Juliana i ustabilizować wasz zarząd. Kiedy opadnie kurz, weźmiemy rozwód. Odejdziesz jako wolna, nietykalna miliarderka, a Julian wyląduje w sądzie upadłościowym”.
Gapiłam się na jego ciemnoróżowe usta, próbując przetworzyć samą zuchwałość i logikę jego propozycji. Ale sześciomiesięczny związek z takim tytanem jak Alaric Thorne nie będzie prosty.
„Mam trzy pytania” – powiedziała, a moja klatka piersiowa falowała.
„Zamieniam się w słuch” – rzucił swobodnie.
Przełknęłam suchą gulę w gardle. „Ile masz lat?”
„Dwadzieścia osiem”.
Dziewięć lat. Miał niemal dekadę bezwzględnego doświadczenia, dojrzałości i dominacji nad moimi dziewiętnastoma latami. Mój umysł wirował, wyobrażając sobie dokładnie, co taki mężczyzna jak on mógłby zrobić takiej dziewczynie jak ja.
„Przez te sześć miesięcy... czy będziemy dzielić to samo łóżko?” Wymusiłam z siebie te słowa, a moje policzki płonęły żywym ogniem.
Alaric nie mrugnął. Opuścił wzrok na moje usta, zatrzymując się na nich, zanim znów spojrzał mi w oczy. „Będzie to kontrakt na wyłączność, jeśli tego dotyczy twój ukryty strach”.
„Co to dokładnie oznacza?”
„Będę udawał twojego oddanego męża w oczach opinii publicznej i zarządu”. Jego głos obniżył się o oktawę, szarpiąc moje zszargane nerwy. „A ty będziesz moją całkowicie uległą żoną w moim łóżku. Jedno i drugie jest wymagane. Żadne z nich nie podlega negocjacjom”.
Mój oddech gwałtownie uwiązł. „Masz na myśli... fizyczne zaangażowanie”.
„Tak”.
Dosadne, bezwzględne potwierdzenie wysłało przerażający dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. „Ale dlaczego wyłączność?” – wydukałam, mocno krzyżując nogi pod stołem. „To tymczasowa transakcja biznesowa. Masz dostęp do nieskończonej liczby kobiet. Dlaczego wiązać nas wyłącznością?”
„Ponieważ jeśli jakikolwiek brukowiec ujawni, że w ciągu tych sześciu miesięcy sypiamy z kimś poza małżeństwem, zarząd VGC wyczuje oszustwo na pełnomocnictwie i podważy twoje dziedzictwo”. Jego oczy pociemniały, stając się jak zimna stal. „Co więcej, nie dzielę się swoją własnością”.
Własnością. Właśnie tym się stawałam, sprzedając samą siebie. „W porządku. Ale mam jeden warunek zwrotny” – odparłam, próbując zeskrobać resztki mojej dumy Vance’ów. „W zamian za tę absolutną wyłączność nauczysz mnie, jak zarządzać imperium mojego ojca. Nauczysz mnie biznesu”.
Ostra szczęka Alarica drgnęła. Przygryzł dolną wargę, a niebezpiecznie gorący uśmieszek zagrał w kąciku jego ust. „Za każdą strategię korporacyjną, której cię nauczę, poddasz się każdemu poleceniu, które wydam w mojej sypialni”.
Moje wnętrze mimowolnie się zacisnęło, a ciepło zebrało się w dole mojego brzucha. „Nie każdego dnia” – negocjowałam słabo.
„Każdego. Pierdolonego. Dnia”. Absolutna ostateczność w jego tonie nie pozostawiała miejsca na nabranie tchu.
„Zniszczysz mnie do końca tych sześciu miesięcy” – szepnęłam, przerażona bestią, z którą się targowałam.
„Trzecie pytanie?” – ponaglił, ignorując mój pierwotny strach.
Wciągnęłam ostro mroźne powietrze. „A co, jeśli ty lub ja... zakochamy się?”
Alaric wstał tak gwałtownie, że ciężkie żelazne krzesło głośno zaszurało po kamiennej podłodze. „Żadnej miłości. Czysty korporacyjny związek strategii i ciała. Zabezpieczam twoje imperium, ty ogrzewasz moje łóżko i razem łamiemy Juliana Sterlinga. Umowa stoi, panno Vance?”
Patrząc na górującego zdobywcę chowającego telefon do kieszeni spodni, wiedząc, że na szali leży gasnące bicie serca mojego ojca, wstałam. Zimne powietrze owinęło moją suknię wokół moich nóg.
„Umowa stoi”.
Skrócił dystans między nami, a jego masywna obecność rzuciła cień na moją drżącą sylwetkę. „Odpiozę cię do domu”.
Jego duża dłoń spoczęła na dole moich pleców, stanowczo prowadząc mnie przez drzwi tarasu. Ciepło przenikające przez jego dłoń było uzależniającym, przerażającym komfortem.
„Poczekaj” – zatrzymałam go w pobliżu wyjścia. „Poczekaj na mnie w garażu podziemnym”.
Alaric skinął głową w milczeniu, a jego twarz była nieczytelną maską.
Zawróciłam do hotelu, pędząc korytarzem w stronę apartamentu, w którym przebywał mój zdradzający narzeczony. Nie pukałam. Uderzałam pięścią w mahoniowe drewno, dopóki drzwi nie kliknęły i się nie otworzyły.
Blondwłosa pokojówka wyjrzała, chichocząc, owinięta w hotelowe prześcieradło. „Już idę—”
Brutalnie ją odepchnęłam, wkraczając do półmroku pokoju.
Julian pospiesznie wycofywał się na materacu, plącząc nogi w kołdrze. Jego twarz stała się blada jak kreda, przerażona. „Seraphina! Nie... poczekaj... byłem pijany. Przysięgam na Boga, że nie chciałem—”
Wpatrywałam się w jego żałosną, nagą postać, nie czując nic poza lodowatym obrzydzeniem. „Możesz odwołać rezerwację sali, Julian. Z nami koniec”.
Nie czekałam na jego wymówki. Odwróciłam się na pięcie, rzuciłam zimne spojrzenie pokojówce i splunęłam: „Możesz kontynuować, suko. On jest teraz spłukany”.
Kiedy zeszłam do lodowatego podziemnego garażu, Alaric opierał się o wypolerowaną maskę swojego Maybacha, przeglądając coś w telefonie. Bez słowa otworzył mi drzwi pasażera.
Jazda do posiadłości Vance’ów przebiegała w duszącej ciszy. Obserwowałam, jak światła neonów pełzną po jego ostrym profilu. Kiedy wjechał na wspaniały podjazd mojej rodzinnej posiadłości, wreszcie się odezwałam.
„Musimy powiedzieć mojemu ojcu. Dziś wieczorem”.
Alaric odpiął pas, wysiadając, by otworzyć moje drzwi. Oferując swoją potężną dłoń, pociągnął mnie w górę. Lgnęłam do jego ciepła. „Myślisz, że on to zaakceptuje?” – zapytałam łamiącym się głosem.
„Nie ma żadnych strategicznych powodów, by mi odmówić” – odpowiedział gładko Alaric.
Razem weszliśmy do sterylnego, pachnącego lekarstwami skrzydła posiadłości. Mój ojciec leżał uwięziony pod ciężkimi kocami, a monitory cicho piszczały. Kiedy słabo otworzył opuchnięte oczy, uklękłam przy jego łóżku, przełykając żal.
Przedstawiłam Alarica Thorne’a jako mężczyznę, w którym potajemnie się zakochałam, snując pośpieszne, ochronne kłamstwo. Mój ojciec spojrzał na górującego miliardera. „Czy jest gotów zarządzać firmą?” – wycharczał.
Alaric położył bukiet świeżych orchidei na szafce nocnej i położył delikatną, zaskakująco pełną szacunku dłoń na drżących palcach mojego ojca. „Nie ma pan o co się martwić, panie Vance. Wyniosę VGC na wyżyny, o jakich Sterling nawet nie marzył”.
Łzy spłynęły z oczu mojego ojca. Uśmiechnął się, a spokój wreszcie osiadł na jego zrujnowanych rysach. „Opiekuj się nią” – wyszeptał.
Kolejny poranek minął w chaotycznym rozmyciu. O 11:15 zabrzęczał domofon. Głęboki, władczy głos Alarica przedarł się przez głośnik. „Dzień dobry, mała Sero. Do której godziny będziesz gotowa się poddać?”
Gapiłam się na swoje odbicie w lustrze toaletki. Makijażystka przemieniła mnie w niewinne, tragiczne arcydzieło. Ciężka, biała suknia ślubna, z niebezpiecznie głębokim dekoltem na plecach i półprzezroczystymi koronkowymi rękawami, wydawała się pięknie uszytą suknią kata.
„Przed piętnastą”.
Wychodziłam za mąż za diabła, by ocalić imperium, całkowicie świadoma, że w jego łóżku nieuchronnie zostanę rozdarta na strzępy.
