Terapia.

Zanim ostatnia dusza zniknęła w świetle, pustka osiadła tak głęboko, że niemal przypominała ciszę. Niemal. Wpatruję się w kosę w mojej dłoni, w słabe lśnienie pyłu dusz czepiającego się ostrza, i wypuszczam oddech, który grzechocze mi w piersi. Nic. Żadnego spokoju. Żadnej jasności. Tylko ten sam ból i twarz Macey migająca pod moimi powiekami za każdym razem, gdy mrugnę, dźwięk jej głosu odtwarzaj