Cyrus
Krzyk Raven wciąż echem odbija się w mojej czaszce. Widziałem, jak to ostrze zatapia się w jej brzuchu. Widziałem, jak składa się wpół, jakby świat wokół mnie się zapadał. A potem straciłem panowanie. Przedzierałem się przez ciała jak przez mięso, wilki wyły, gdy otwierałem je gołymi rękami i zębami. Ośmiu na mnie? Dziesięciu? Nie miało znaczenia. Upadali, a ja wspinałem się po ich zwłokach,
