Rozdział 135

Twarze mojej rodziny wpatrują się we mnie zza zamkniętych powiek. Uśmiechają się. Przyciskam pięść do piersi, w duchu błagając serce, by przestało bić, jeśli to miałoby sprawić, że ból zniknie. Czy moja wolność i moje życie to nie wystarczająca strata? Moje serce błaga o zatrzymanie się, o poddanie się chłodowi, by mogło zamarznąć i przestać boleć – ale mój umysł krzyczy o zemstę i rozgrzewa mi ży