Rozdział 138

Nie wiem, czy to instynkt, czy coś innego, ale czuję się niemal tak, jakby ciągnęły mnie niewidzialne nici. Z każdym krokiem, który oddala mnie od ludzi, ból w klatce piersiowej słabnie – ale nie znika. Rozglądam się, zastanawiając, czy powinienem wrócić na przyjęcie, czy raczej wykorzystać szansę, by udać się do Elary, dopóki moich nozdrzy nie dobiega znajomy zapach. Zatrzymuję się – a raczej cał