Rozdział 34

Dym unosił się w powietrze, a ja wpatrywałem się w płomienie buchające ze stosu pogrzebowego. Wokół mnie wszyscy członkowie watahy wyli za swoim utraconym Betą. Łzy spływały mi po twarzy, ale nie wydałem z siebie żadnego dźwięku. Moje myśli skupione były tylko na ogniu, który teraz pozwalał jego duszy uwolnić się z ciała. Pozwalając jego duszy odrodzić się na nowo. Oddychanie sprawiało ból, ale ni