Asher nie mówi ani słowa, gdy wychodzimy z budynku.
Bierze mnie za rękę — a raczej *chwyta* ją — i kroczy przed siebie z taką determinacją, że niemal się potykam, próbując za nim nadążyć. Jego palce są zaciśnięte na moich w uścisku tak mocnym, że aż bolą mnie kostki, ale nic nie mówię.
Ja też nie chcę, żeby mnie puścił.
Nogi mnie pieką, gdy biegnę truchtem, by dorównać jego długim, szybkim krokom.
