SIERRA
Pierwsze, co czuję, to ciężar. Moje ciało zdaje się ołowiane, jakbym została pogrzebana pod warstwami mgły. Gardło mam wyschnięte na wiór, usta popękane, a ciche pikanie gdzieś w pobliżu jest jedynym dźwiękiem, który przebija się przez to otępienie.
Próbuję otworzyć oczy, ale powieki wydają się sklejone. Gdy w końcu mi się to udaje, razi mnie ostre światło, a świat powoli nabiera ostrości.
