Evelyn
Po uporaniu się z tym całym szpitalnym gównem i rodzinnymi bzdurami, musiałam po prostu uciec i ochłonąć. Kiedy weszłam do Memory Diner i usłyszałam ten mały dzwoneczek, w końcu poczułam, że mogę się zrelaksować.
Lydia podniosła wzrok znad lady, a jej naznaczona upływem czasu twarz rozjaśniła się ciepłym uśmiechem na mój widok. Mając osiemdziesiąt sześć lat, poruszała się teraz wolniej, ale
