Jak wyglądał nasz dom.

Jazda przebiegała w ciszy, zbyt głębokiej ciszy. Hunter prowadził, kostki jego dłoni zbielały na kierownicy, wzrok miał wbity przed siebie, jakby droga mogła wyznać prawdę, gdyby tylko patrzył na nią wystarczająco wściekle. Kaiden siedział na miejscu pasażera z zaciśniętą szczęką, a pod jego skórą uwięziona była burza. Ja zostałam z tyłu, z laptopem balansującym na kolanach; blask ekranu malował c