Axel zamknął drzwi i obserwował, jak szofer wsiada za kierownicę.
– Zamierzam…
– Wiem, proszę pani. – Szofer przerwał jej, zanim zdążyła podać adres. Rumieńce wystąpiły na policzkach Rosy, gdy oparła się o zimną skórę siedzenia. Bez wątpienia uważał ją za jakąś przygodę na jedną noc, którą Axel sobie przygarnął.
– Cóż, czyż nie tym jesteś? – podpowiedział cichy głosik w jej głowie. Rosa nie mogła
