Kiedy Shoal podnosi rękę, w pokoju zapada cisza. Jego czarne oczy lśnią w sposób, w jaki nie powinny pod jarzeniowym światłem – starożytne, nie mrugające, nieczytelne. Nikt się nie odzywa, nawet Wake, który wciąż jeży się obok mnie. Wszyscy czekamy na to samo: moment, w którym to przestanie brzmieć jak obłęd.
Cora krzyżuje ręce, jej głos jest płaski i pełen podejrzeń. – Wygląda na to, że byłeś zaj
