Eter wygina się wokół nas, srebrne prądy pulsują jak żyły w ciemnoniebieskiej pustce. Spokojna woda odbija bezgwiezdne niebo, a pośrodku tego wszystkiego stoi Miore z opadniętą szczęką, jego szerokie szare oczy łapią światło z każdego zmarszczka. Kula spoczywa w mojej dłoni, słabo świecąc, jakby i ona słuchała – obserwowała.
Oni już na nas czekają.
Nu podnosi się pierwszy, wyłaniając się jak przyp
