Shoal wchodzi do pokoju, jakby był jego właścicielem, z rękami założonymi za plecami, z tą znajomą, nonszalancką gracją w każdym kroku. Lustrzany panel zamyka się za nim, zacierając wszelki ślad po sterowni, w której się ukrywał. Spoglądam na Wake'a i niemal fizycznie czuję emanujące od niego napięcie, sztywne i ostre jak krawędź ostrza.
"Powinieneś być dumny" - mówi Shoal, zwracając się do Lile'a
