158

Następnego ranka Veronica leniwie obserwowała, jak ubierał się z tym niespiesznym wdziękiem, który od zawsze był jego cechą. Jej oczy chciwie śledziły jego ruchy, a na jej twarzy błąkał się uśmiech. Spędził z nią całą noc, chociaż pewną cząstkę siebie trzymał na wodzy. Nie miało to dla niej większego znaczenia, ponieważ wiedziała, że do niego dotarła i że zawsze będzie istniała ta część jego duszy