**Alina**
Słońce nawet nie myślało o tym, by zwlec się zza horyzontu, kiedy dotarłam do domu. Moje buty stukały głucho o spaczony ganek, drzwi skrzypnęły tak, jak zawsze, a w środku powitał mnie zapach mojej chaty – kawy i słabej woni miedzi, której nie zdołałam do końca wyszorować z desek. Chwyciłam jabłko z blatu, ugryzłam je mocno i opadłam na zapadniętą kanapę, balansując laptopem na kolanach.
