„Wysoki Sądzie, chciałbym zwrócić uwagę, że pan Voktor Sterling już po raz piąty nie stawił się na rozprawie rozwodowej. Celowo nęka moją klientkę, panią Kaelen Thorne, opóźniając postępowanie”, oskarżył Harrison, prawnik Kaelen.
„Sprzeciw, Wysoki Sądzie. Pan Sterling zmaga się z poważnymi problemami zdrowotnymi, które wymagają częstych wizyt w Skrzydle Sanctuary i pozostawania pod opieką lekarzy”, argumentował prawnik strony przeciwnej.
„Zatem mój kolega, pan Garrett, twierdzi, że od dnia, w którym pan Sterling złożył pozew o rozwód przeciwko mojej klientce, jest on albo chory, albo przebywa poza miastem. Wysoki Sądzie, od dwóch lat pan Sterling nie stawił się na ani jednej rozprawie, ani nie odpowiedział na telefony mojej klientki. Z kolei moja klientka, pani Kaelen, nigdy nie opuściła wyznaczonego terminu, mimo że prowadzi karierę zawodową, która również wymaga jej uwagi”.
„Powtórzę raz jeszcze: pan Sterling celowo opóźnia sesję, ponieważ nie ma uzasadnionego powodu do rozwodu z moją klientką, a ona może go pozwać o nękanie psychiczne”.
„Panie Garrett, to ostatni raz, kiedy odraczam rozprawę. Na następnej sesji oczekuję obecności pańskiego klienta, chyba że będzie podłączony do respiratora” – w chwili, gdy sędzia wypowiedział te ostre słowa, niektórzy na sali zachichotali, a inni parsknęli, dostrzegając sarkazm w jego głosie. Sala sądowa była wypełniona młodymi prawnikami i stażystami, którzy chcieli uczyć się sztuki debaty podczas rozprawy na żywo.
„Wysoki Sądzie, w imieniu mojego klienta proszę o wyznaczenie kolejnego terminu za dwa miesiące. Do tego czasu wydobrzeje i bez zawodu stawi się w sądzie”.
„Wniosek przyjęty, rozprawa w następnej sprawie rozpocznie się po przerwie” – tymi słowami sędzia zakończył posiedzenie.
Kaelen wyszła z sądu razem ze swoim prawnikiem.
„Pani Kaelen, czy próbowała pani ponownie skontaktować się z mężem?” – zapytał Harrison, nie patrząc na nią i przeglądając akta, które asystent podał mu do wglądu.
„Tak, ale teraz słyszę komunikat, że numer jest nieprawidłowy. Już go nie używa”, odpowiedziała Kaelen.
Ukłucie rozpaczy ścisnęło jej serce, utrudniając oddychanie. Z trudem przełknęła gulę w gardle. Miała złamane serce – ale to i tak byłoby niedopowiedzenie w obliczu świadomości, że nie ma żadnego sposobu, by porozmawiać z Voktorem. Minęły ponad dwa lata od tamtego feralnego dnia.
„Proszę się nie martwić, tym razem sędzia postawił ultimatum. Sprawa toczy się na naszą korzyść. Poza tym on nie ma ważnego powodu do rozwodu”, zapewnił Harrison profesjonalnym tonem, podnosząc wzrok znad akt, choć nie trudząc się na uśmiech.
Kaelen wzięła głęboki wdech, po czym wymusiła wyćwiczony uśmiech i powiedziała: „Cóż, bardzo dziękuję. Ja już pójdę. Muszę dotrzeć do biura”.
Nie odpowiadając jej, Harrison odszedł, omawiając szczegóły kolejnej sprawy. Dolna warga Kaelen lekko zadrżała, a niewylane łzy były bliskie upadku, ale powstrzymała je. Biorąc jeszcze kilka głębokich oddechów, czekała, aż jej rwany oddech się uspokoi. Wyprostowała plecy i ruszyła w stronę postoju taksówek.
Utrzymywała tę fasadę aż do wejścia do taksówki. Gdy tylko znalazła się sama, z dala od ludzkich spojrzeń, maska opadła, a Kaelen zatopiła się w przeszłości. Podczas gdy wspominała dawne chwile, z jej oka wymknęła się w końcu samotna łza.
„Dlaczego, Voktor? Co ja ci kiedykolwiek zrobiłam? Zostawiłeś mnie, gdy byłam bezbronna i najbardziej cię potrzebowałam” – zapłakała, dając upust emocjom. Taksówkarz rzucił jej współczujące spojrzenie w lusterku wstecznym.
Z rozmyślań wyrwał ją dzwonek telefonu. Gdy spojrzała na nazwisko dzwoniącego, nie mogła powstrzymać westchnienia na widok imienia matki. Nie musiała zgadywać, dlaczego dzwoni.
„Nie, mamo, znowu się nie pojawił”, powiedziała beznamiętnie.
Musiała udawać silną, jakby to nie miało dla niej znaczenia, mimo że smutek i ból zabijały ją od środka. Pokazanie swojej bezbronności i zasmucenie rodziców było ostatnią rzeczą, jakiej chciała. To nie była ich wina, że jej małżeństwo się rozpadło. To nie była ich wina, gdy jej mąż zdecydował się na nagły rozwód bez żadnego powodu. Chcieli tylko widzieć swoją córkę szczęśliwą i chociaż nie okazywali jej tego bezpośrednio, Kaelen wiedziała, że jej rodzice – a także rodzeństwo – zostawili wszystko za sobą tylko po to, by wspierać ją w najtrudniejszym momencie.
„Bóg jeden wie, co temu chłopakowi strzeliło do głowy. Ani nie rozmawia z tobą bezpośrednio, ani nie stawia się na rozprawy. Wygląda na to, że karze cię bez powodu”, słyszała narzekania matki po drugiej stronie słuchawki.
To, co rozdzierało Kaelen od środka, to fakt, że Voktor po prostu odszedł, nie mówiąc jej nic. Minęły dwa lata, odkąd ostatni raz widziała męża – od tamtej tragicznej nocy, kiedy wyglądał na wściekłego. Próbowała nawet kontaktować się z jego rodzicami, by poznać miejsce jego pobytu. Najpierw dzwoniła do teściowej, ale mimo wielu prób nikt nie odbierał. Aż pewnego dnia otrzymała powiadomienie, że numer jest nieaktywny. W ostateczności odwiedziła ich dom, ale teściowa tylko zatrzasnęła jej drzwi przed nosem. Od tamtej pory, tak jak mówiła jej matka, Kaelen też czuła, że on ją karze, ale za co? Nie miała pojęcia.
„Harrison zapewnił mnie, że sprawa toczy się na naszą korzyść przez jego nieobecności”, powiedziała, starając się brzmieć optymistycznie, choć czuła coś zgoła innego. Kaelen starła łzy wierzchem dłoni, widząc, że kierowca zerka na nią w lusterku. Czuła litość w jego oczach, a to była ostatnia rzecz, jakiej potrzebowała. Kaelen wiedziała, że nieważne jak bardzo matka starała się to maskować, w jej głosie brzmiał smutek.
„Zawsze ci powtarzam, żebyś pozwoliła nam towarzyszyć ci w sądzie. Dlaczego nie pozwolisz nam być przy tobie?” – matka nie mogła powstrzymać się od wyrzutów.
„Mamo, wiesz, ile czasu zajmuje doczekanie się mojej sprawy. Nie mogę kazać wam czekać długimi godzinami, poza tym stamtąd muszę jechać prosto do biura. Nie mogę zostawić ciebie i taty samym sobie”, skłamała Kaelen, wiedząc, jak emocjonalnie zareagowałaby jej matka, gdyby uderzyła w nią brutalna rzeczywistość sali sądowej.
Zanim matka zdążyła odpowiedzieć, natychmiast jej przerwała: „Dobrze, dotarłam już do biura i muszę iść. Już teraz jestem spóźniona. Kocham cię, pa”. Po tych słowach rozłączyła się, choć w rzeczywistości wciąż była w taksówce.
Zajęta chowaniem telefonu do torebki, dostrzegła kątem oka chusteczkę higieniczną. Gdy podniosła wzrok, zobaczyła taksówkarza podającego jej chusteczkę jedną ręką, podczas gdy druga wciąż spoczywała na kierownicy.
„Dziękuję”, szepnęła, przyjmując ją i starannie wycierając łzy.
„Bóg nie obarcza duszy ponad jej siły” – Kaelen spojrzała na kierowcę w lusterku, gdy to powiedział, jednak postanowiła milczeć. Po pierwsze, był nieznajomym; po drugie, nawet nie wiedział, przez co przechodzi.
Wypuszczając głębokie westchnienie, wpatrywała się bezmyślnie w okno, aż dotarła do biura. Dojazd zajął jej blisko godzinę, ponieważ sądy cywilne znajdowały się na jednym krańcu miasta, podczas gdy jej biuro mieściło się w głównym centrum handlowym.
Płacąc za przejazd, Kaelen nerwowo chwyciła pasek torebki, zarzuciła ją na ramię i wbiegła do budynku. Dyszała lekko, gdy wpadła do niemal zamykającej się windy, i zerknęła na zegarek.
„Cholera!” – przeklęła pod nosem, zdając sobie sprawę z opóźnienia.
Zanim winda dotarła na jej piętro, Kaelen wzięła kilka głębokich oddechów, nałożyła swoją wyćwiczoną maskę i wyszła na korytarz. Nie trudziła się wymianą uprzejmości z kolegami w drodze do biurka. Nagły pisk wyrwał się z jej ust, gdy z tyłu dobiegł srebrzysty głos.
„Spóźniłaś się. Niech zgadnę, ten palant znowu się nie zjawił”, powiedziała Tessa, najlepsza przyjaciółka i współpracownica Kaelen.
„Przestraszyłaś mnie”, powiedziała Kaelen, kładąc dłoń na sercu. Jednak Tessa przejrzała jej kłamstwo. Wywróciła oczami, zauważywszy twarz Kaelen. Jej rzęsy wciąż były ciężkie od wilgoci, a zaczerwieniony nos świadczył o tym, że płakała po drodze.
„Każdy może zgadnąć, co dzieje się w jej głowie, a ona wciąż udaje, że to jej nie dotyczy”, pomyślała Tessa.
„Więc jak? Mam rację, czy mam rację?” – zapytała Tessa z satysfakcją.
„Cóż, zawsze powinniśmy szukać dobrych stron, nawet w złych czasach. Sprawa idzie po mojej myśli, bo on się nie stawia”, odparła Kaelen ze swoim charakterystycznym uśmiechem.
Niezwykłym elementem jej uśmiechu były jej zęby przypominające kły wampira, co czyniło jej uśmiech jeszcze bardziej uroczym.
„Tak, Matko Tereso, a teraz rusz tyłek, bo mamy spotkanie z szefem. Czekałam na ciebie i kryłam cię. I zanim zapomnę – wieczorem idziemy na imprezę” – oznajmiła Tessa tonem nieznoszącym sprzeciwu, co oszołomiło Kaelen.
„Ale...” – widząc, że Kaelen zamierza odrzucić propozycję, Tessa jej przerwała: „Nie przyjmuję odmowy. Albo idziesz dobrowolnie, albo cię porywam”.
„Tessa, znasz moją rodzinę i mnie, my nie chodzimy na imprezy. Jesteśmy z niższej klasy średniej. Cenimy cnotę bardziej niż cokolwiek innego, pamiętasz?” – powiedziała Kaelen, pstrykając Tessę w głowę.
„Jest powód, dla którego nazywam cię Matką Teresą. Żyjesz dla innych i patrz, dokąd cię to zaprowadziło”. W chwili, gdy te słowa padły, Tessa ugryzła się w język, przeklinając w duchu na widok bólu, jaki sprawiła Kaelen.
„Przepraszam, nie chciałam cię zranić, Kaelen, ale musisz nauczyć się żyć dla siebie. Martwię się o ciebie, kochana”.
„Wiem, że się martwisz, ale nie mogę kłamać rodzinie. Oni mi ufają, a ja nie mogę tego zaufania zawieść”.
„Nie kłamiesz. Po prostu nie mówisz całej prawdy, poza tym nie zamierzamy robić nic złego. Chcemy tylko wyjść i trochę się rozerwać. Potrzebujesz przerwy, a ja zrobię wszystko, co w mojej mocy, by wyciągnąć cię z tej depresji”.
„Przemilczenie słów to wciąż kłamstwo, Tessa”, odparła Kaelen, zakładając identyfikator i biorąc laptopa, po czym ruszyła z Tessą w stronę sali spotkań.
Tessa zawsze była dobra w manipulacji i wiedziała, że Kaelen jest osobą, która częściej kieruje się sercem niż rozumem.
„Rozmawiałam już z twoją mamą i nie ma nic przeciwko, żebyś została u mnie na noc. Koniec dyskusji, bo spóźnimy się na cotygodniowe spotkanie” – z tymi słowami Tessa wciągnęła Kaelen do pokoju.
Obie pracowały dla międzynarodowej korporacji zajmującej się finansami zewnętrznymi i świadczącej usługi wsparcia klienta dla różnych firm. Pracowały jako analityczki biznesowe, zajmując się głównie zarządzaniem danymi milionów klientów i prognozowaniem przyszłych przeszkód.
„Agendą dzisiejszego spotkania jest wizyta klienta oraz dołączenie nowego wiceprezesa, który przejmie obowiązki po Johnie. Pracował on w oddziale w USA, ale teraz przeniósł się do naszej filii w Indiach”, ogłosił Xandros, menedżer Kaelen, swojemu zespołowi.
„Nie chcę widzieć żadnych błędów. Jako firma międzynarodowa, ich celem wizyty w oddziale w Indiach jest zmodernizowanie naszego zespołu za pomocą nowej technologii. Ta wizyta klienta jest dla nas kluczowa. Jeden błąd i firma poniesie koszty. Więc weźcie się w garść i dajcie z siebie wszystko w nadchodzącym miesiącu” – tymi słowami zakończył spotkanie.
Po godzinach pracy Tessa zabrała Kaelen do pobliskiego centrum handlowego, by kupić nową sukienkę na rzekomą imprezę, na którą Kaelen wciąż się nie zgadzała, co Tessa zupełnie ignorowała. Kaelen oniemiała, gdy jej przyjaciółka wybrała beżową, dopasowaną sukienkę bodycon z delikatnymi koronkowymi rękawami, w której jej jasna cera prezentowała się wyjątkowo.
„Oszalałaś? Nie założę tej sukienki. Wiesz, że krótkie ubrania, a zwłaszcza tak obcisłe, to dla mnie kategoryczne nie”, powiedziała Kaelen z niedowierzaniem.
Nigdy nie spodziewała się, że jej najlepsza przyjaciółka nie zna jej preferencji odzieżowych.
„Och, zawsze ubierasz się jak w jakieś stare szmaty, w luźne ciuchy. A miejsce, do którego idziemy, moja droga, nie pozwoliłoby ci nawet postać na parkingu, gdybyś się tak ubrała”, powiedziała Tessa, mierząc Kaelen wzrokiem od stóp do głów, co wprawiło tę drugą w zakłopotanie.
„Tessa!” – syknęła Kaelen przez zaciśnięte zęby, rozglądając się wokół.
Z drugiej strony, Tessa miała swój własny plan. Wybrała kolejną krótką sukienkę i zanim Kaelen zdążyła zaprotestować, wcisnęła obie kreacje w jej ręce, wpychając ją do przymierzalni: „Nie mamy całego dnia. Przymierz je, dobrze? Musimy ci jeszcze kupić sandały”.
W momencie, gdy Kaelen z dużą siłą zatrzasnęła drzwi przymierzalni, Tessa zachichotała z dziecięcego zachowania przyjaciółki.
„Widziałaś w życiu gorsze rzeczy. Chociaż raz chcę sprawić, byś zapomniała o tym palancie”, pomyślała Tessa.
Wyjście na imprezę było tylko pretekstem, by wyciągnąć Kaelen z jej skorupy. Tessa miała silne przeczucie: Kaelen potrzebowała radosnych chwil, którymi mogłaby się cieszyć, gdyż nadchodzący czas zapowiadał się udręką, pogrążając ją w niekończącym się cierpieniu.
