Z perspektywy Aryi
– Hej, mały kociaku. – Na dźwięk jego głosu podskakuję i staję z nim twarzą w twarz. Co on tu do cholery robi? Jacobowi udaje się sprawić, że brakuje mi tchu, ale uspokajam się. Mój wzrok błądzi po jego wyrzeźbionym, atletycznym ciele, a ja oblizuję wargi, jakby zaszchły. Rzuca mi porozumiewawczy, złośliwy uśmiech; jego oczy błyszczą, co oznacza, że jego wewnętrzny Alfa Likan je
