Sto trzydzieści osiem

Lilah

Wyciągam ostrze z klatki piersiowej. Moje płuca gwałtownie się rozszerzają, desperacko pragnąc zaczerpnąć tlenu po tym, co się przed chwilą wydarzyło.

Rana nad moim sercem zrasta się, zacierając niemal wszelkie ślady po tym, jak prawie zostałam zadźgana na śmierć. Pozostała tylko przesiąknięta moją krwią bluzka.

Przez jedną, jedyną chwilę bałam się poruszyć. Bałam się spojrzeć na szkody,