Kaelen i Elara
Kaelen
W jednej chwili robiłem unik przed dzikim ciosem Garreta, a w następnej usłyszałem cichy odgłos upadku za plecami. Odwróciłem się gwałtownie, wciąż z uniesioną pięścią, i serce mi zamarło, gdy zobaczyłam Elarę leżącą bezwładnie na ziemi.
– Elara! – krzyknąłem, natychmiast porzucając walkę i rzucając się w jej stronę. Opadłem przy niej na kolana, biorąc jej twarz w dłonie. – E
