Si również patrzył na mnie dziwnie. Domyślam się, że wizyty w domu watahy to norma. Oczywiście ja o tym nie wiedziałam, bo nie wolno mi było pokazywać się publicznie, bym nie przyniosła wstydu ojcu i jego rodzinie, której częścią najwyraźniej nie chciał, bym była. — Och, um, tak, to długa historia. Nie chciałabym was zanudzać. Idziemy? — powiedziałam, próbując odwrócić ich uwagę.
To chyba zadziała
