Harrison
Sprawdziłem zegarek po raz nasty tego ranka. Jeśli zaraz nie ruszymy, spóźnimy się. Znowu.
— Maisie, no dalej! — zawołałem do dziewczynki, której zastępowałem ojca. — Musimy już wychodzić, bo inaczej nie zdążymy!
— Potrzebuję minuty! — odkrzyknęła, a ja niemal przestępowałem z nogi na nogę z niecierpliwości. Nie miałem czasu na czekanie. Potrzebowałem jej tutaj, natychmiast. Wtedy może udałoby mi się złapać coś na śniadanie, zanim ja...
Śniadanie. Cholera! To mi przypomniało.
Pobiegłem do kuchni, żeby chwycić spakowany lunch, który gosposia zostawiła dla Maisie na kuchennym blacie. Podziękowałem Bogu za to, że wpadłem na pomysł zatrudnienia jej dawno temu, kiedy to wszystko się zaczęło.
— Dobra, wychodzę bez ciebie! — krzyknąłem w stronę schodów i faktycznie, parę sekund później usłyszałem tupot małych stóp pędzących na dół. Maisie w końcu uznała, że jest gotowa do szkoły.
Wręczyłem jej papierową torebkę, którą ode mnie odebrała, i oboje pospieszyliśmy do samochodu, podczas gdy ja klepałem się po bokach, sprawdzając, czy mam klucze i wszystko, czego potrzebowałem.
— Nigdy o niczym nie zapominasz — przypomniała mi z uśmiechem, widząc moją panikę. — Pamiętasz?
— Cóż, najwyraźniej zapominam o tym, że nigdy nie zapominam, bo inaczej nie musiałabyś mi o tym przypominać — odparłem, otwierając jej drzwi i pomagając wsiąść do środka.
— Pamiętałeś o swoim lunchu? — zapytała, gdy ruszaliśmy.
— W poniedziałki nie mam spotkań — powiedziałem. — Zamiast tego wyskoczę gdzieś coś zjeść.
— Mogę pójść z tobą?
— Nie sądzę, żebym zdążył przejechać przez całe miasto i wrócić na czas — odpowiedziałem przepraszająco. — Ale kiedy pójdziesz do liceum i będziesz miała okienka, będziemy mogli tak robić.
— Chcę tego — powiedziała radośnie, opierając się o szybę i uśmiechając do widoków za oknem. Bywały chwile, kiedy tak bardzo przypominała moją siostrę, swoją matkę, że traciłem rezon. To było jak patrzenie w jej odbicie, które stało tuż przede mną, mimo że wiedziałem, iż odeszła już dawno temu.
— Robicie dzisiaj w szkole coś fajnego? — zapytałem, próbując odciągnąć myśli od zmarłej siostry. Ostatnią rzeczą, jakiej chciałem, było rozpoczęcie poranka kolejną falą żałoby, która rządziła mną tak długo. Dopiero teraz dochodziłem do etapu, w którym nie cierpiałem za każdym razem, gdy przemknęła mi przez myśl, ale wspominanie jej wciąż było szokiem dla systemu.
— Robimy kartki urodzinowe dla naszej pani — powiedziała. — Ja zrobię taką z żabą na przodzie. Ona lubi żaby. Zawsze nosi naszyjnik ze srebrną żabką.
Słuchałem jej paplaniny i nie mogłem powstrzymać uśmiechu. Miała w sobie taką pasję do życia, a widok ducha mojej siostry żyjącego w jej słodkiej córeczce sprawiał, że czułem się szczęśliwy.
Wysadziłem ją pod bramą szkoły i wychyliłem się przez okno, żeby dać jej buziaka na pożegnanie.
— Będę tu po szkole, żeby cię odebrać, dobrze? — powiedziałem.
— Nie Sloane?
— Nie Sloane — odparłem. — Pasuje ci to?
— Pod warunkiem, że pójdziemy na lody — rzuciła z nadzieją w głosie.
Roześmiałem się. Zawsze wiedziała, jakie guziki nacisnąć, żeby dostać to, czego chciała, choć wiedziałem, że powinienem być dla niej surowszy. Nie potrafiłem. Nie po tym, co się stało.
— Zobaczymy — odpowiedziałem, choć już wiedziałem, że ma mnie dokładnie tam, gdzie chciała. Uścisnęła mnie szybko i pobiegła do szkoły, uciekając przed nadciągającym portlandzkim deszczem.
Dojechałem do biura w rekordowym czasie. Jechałem tak szybko, że byłem wręcz zdziwiony, iż nikt nie próbował mnie zatrzymać. Uznałem, że pewnie widzieli, jak bardzo mi się spieszy. Chciałem tam być, usiąść i w końcu popracować. W zeszłym tygodniu byłem tak rozproszony, walcząc o to, by jakoś się trzymać. Dobre i złe dni czasem spiętrzały się nagle i musiałem po prostu zaakceptować, że te trudne będą nade mną panować, gdy nadejdą.
— Dzień dobry — zawołała Sloane, gdy tylko wszedłem do swojego gabinetu. Znajdowaliśmy się na trzecim piętrze pięknego biurowca — a przynajmniej główna część firmy. Tutaj urzędowali wszyscy szefowie działów, pracując nad tym, by tryby poniżej nas obracały się płynnie. Mieliśmy dziesiątki biur w całym kraju, ale to tutaj wszystko się zaczęło.
Właściwie to nie była prawda. Wszystko zaczęło się od mojego dziadka, tego samego człowieka, który założył ten biznes przed laty. Wszedł w branżę technologiczną, zanim bańka jeszcze na dobre napuchła do dzisiejszych, wszechogarniających rozmiarów, i zabezpieczył naszą rodzinę na całe życie dzięki niesamowitym inwestycjom i pracy z utalentowanymi, początkującymi ludźmi. Przejąłem stanowisko CEO, gdy tylko byłem wystarczająco dorosły, zaraz po tym, jak mój ojciec ustąpił z roli. A pierwszą rzeczą, jaką zrobiłem jako szef Aether, było zatrudnienie Sloane jako mojej specjalistki od PR.
— Dzień dobry — odrzekłem, witając się z nią. Zatrudnienie jej było jedną z najlepszych decyzji, jakie podjąłem w czasie mojej pracy tutaj.
