Rowan
Nie pchałabym się w tę branżę, gdybym chciała mieć czas dla siebie. Kiedy razem z Remy zainwestowałyśmy w tę klinikę, odświeżając ją i zmieniając w praktykę, którą jest dzisiaj, wmawiałam sobie, że będzie to okazja, by samej ustalać godziny pracy i częściej odpoczywać. Ale prawda była taka, że przy tak dużej stawce jeszcze trudniej było mi zrobić sobie przerwę i wyluzować.
Ciągle biegałam wokół wszystkiego, pilnując, by interes kręcił się bez zarzutu, byśmy zarobili dość gotówki na przetrwanie kolejnych kilku tygodni i by nasi klienci otrzymywali najlepszą możliwą opiekę. Było ciężko, owszem, ale właśnie tego zawsze chciałam. To była praca na moich własnych warunkach, a ta praca wiązała się z ogromną odpowiedzialnością.
Większość dnia spędzałam podrapana przez koty i oblepiona psią sierścią, nie wspominając o okazjonalnych śladach po dziobnięciach ptaków, które nie były zachwycone faktem, że w ogóle je tu przyniesiono. I mogłam z całą pewnością stwierdzić, że nic z tych rzeczy mi nie przeszkadzało. Kochałam swoją pracę. Kochałam ją, zanim jeszcze zaczęłam ją wykonywać, już wtedy, gdy na kursie wstępnym na studiach poznałam ludzi z taką samą pasją jak moja. Uwielbiałam zwierzęta — zawsze tak było i zawsze będzie — a myśl o tym, że mogę spędzać z nimi cały dzień, była najlepszą rzeczą na świecie.
To właśnie na studiach poznałam Remy. Miała takie samo podejście jak ja, tę samą pasję i tak bardzo cieszyłam się, wiedząc, że są na świecie ludzie tacy jak ja. Po dyplomie utrzymałyśmy kontakt, obie pracując jako technicy pod okiem bardziej doświadczonych lekarzy, ale nie minęło dużo czasu, aż obie zaczęłyśmy marzyć o czymś, co działoby się bardziej według naszych zasad.
I tak właśnie otworzyłyśmy własne miejsce.
Minęło już parę lat. Początki były trudne. Remy musiała nawet skrócić swój miesiąc miodowy, żeby wrócić na czas i zająć się naszą pierwszą falą klientów. Zbudowałyśmy stałą bazę ludzi, którzy nam ufali i wracali do nas bez względu na wszystko; nigdy nie dowiedzą się, jak cholernie wdzięczne im byłyśmy. W Portland poczta pantoflowa była kluczowa, by rozkręcić taki biznes, i to na niej polegałyśmy w pierwszych dniach.
Tamte czasy były już dawno za nami.
Umyłam się i przygotowałam na pierwszego pacjenta dnia — ptaka, który wkręcił się w wentylator elektryczny i złamał skrzydło. Złożenie go i usztywnienie było delikatnym zabiegiem, ale udało mi się.
Potem trafił się radosny, choć niezbyt bystry pies, który zjadł buta i nabawił się rozstroju żołądka. Potrzebował leków, żeby wszystko z niego wyszło za jednym razem bez zbytniego cierpienia. Podrapałam go za uchem, gdy schodził ze stołu, i nie mogłam powstrzymać uśmiechu na widok jego właścicielki, która brała go w ramiona przy wyjściu. Ludzie, którzy tu przychodzili, robili to, bo kochali swoje zwierzęta tak samo mocno, jak my o nie dbałyśmy.
Następnie był kot z chorą łapą, potem trzydzieści minut na lunch, a później zajmowanie się wszystkimi nagłymi przypadkami dnia — zwierzakami, które w ten czy inny sposób wpakowały się w kłopoty w ciągu ostatnich paru godzin. Nie trafiło mi się nic zbyt przygnębiającego, co przyjęłam z ulgą.
Wiedziałam, że powinnam uodpornić się na takie rzeczy wraz z upływem lat w zawodzie, ale to nigdy nie nastąpiło. W pewnym sensie miałam nadzieję, że tak zostanie. Czułam, że duża część mojej zdolności do wykonywania tej pracy wynikała z chęci niesienia ulgi cierpiącym zwierzętom, a gdybym przestała się tym przejmować, to jaką miałabym motywację, by iść dalej?
Odesłałam Hallie do domu najwcześniej jak mogłam, żeby odpoczęła, a sama posprzątałam i przygotowałam się do następnego dnia. Kiedy wsiadłam do pociągu powrotnego, ziewałam tak szeroko, że ledwo widziałam na oczy.
Wspięłam się po schodach do mojej małej kawalerki i padłam na łóżko. Miałam zamrożone gotowe dania, które mogłam wrzucić na kuchenkę, ale przez chwilę nie chciałam się ruszać. Czasem byłam tak zmęczona, że zastanawiałam się, po co w ogóle to robię, ale wtedy przypominałam sobie radość właścicielki zabierającej swojego psa i już dokładnie wiedziałam dlaczego.
Robiłam to dla zwierząt. I dla dobra, jakie wnosiły do świata. To był powód.
Nieważne, jak wyczerpujące to było, byłam im winna dawać z siebie wszystko i zamierzałam to robić tak długo, jak tylko będę mogła. Bywało ciężko, ale byłam oddana sprawie.
I najbardziej ze wszystkiego cieszyłam się, że każdego dnia wracam z pracy z pewnością, że zrobiłam dla tego świata coś dobrego.
Ilu ludzi mogło to o sobie powiedzieć?
