Elara była zdezorientowana, słysząc dziecięce głosy niedaleko siebie. Próbowała otworzyć oczy, ale musiała przyzwyczaić je do jasnego światła wpadającego przez okno. Czuła się nieco zdezorientowana, ponieważ jej ciało było niezwykle słabe – prawdopodobnie był to moment jej największego wyczerpania.
Gdy udało jej się usiąść, Elara przetarła oczy i rozejrzała się wokół. Nie była już w szpitalnej sal
