– Całym sobą. W niektóre dni opieranie się było tak trudne, jak rzucie kamieni. Nigdy nie czułem tak dojmującego braku... dopóki nie zapragnąłem cię, ale nie mogłem po ciebie pójść. Pozostało mi tylko mieć nadzieję, że pewnego dnia do mnie wrócisz.
Oczy Aurelii zaszły łzami. Jej serce śpiewało.
– Ale boję się mieć nadzieję – przyznał Lord Viktor, podchodząc bliżej i wdychając jej zapach. – Co, jeś
