Elara i Kaelen
Elara
Krew ścięła mi się w żyłach, gdy odwróciłam się i zobaczyłam stojącego przede mną Luciusa, wypowiadającego moje imię. Moje prawdziwe imię.
— Przepraszam — powiedział Lucius, kręcąc głową i pocierając skronie. — Myślałem, że jesteś... Bogini, chyba tracę zmysły.
Przełknęłam ślinę. — Ja... przepraszam, czy my się znamy?
Kłamstwo miało gorzki smak. Oczywiście, że się znaliśmy. Ch
