Moje działania bez wątpienia stały się dla Vraxosa zachętą, bo jego ruchy przyspieszyły. Jedną ręką stabilizował moją talię, podczas gdy drugą uniósł rąbek mojego fartucha laboratoryjnego.
Podziwiał dół mojego ciała, który uniósł tuż nad siebie. Z ustami przyciśniętymi do mojej piersi wymamrotał z satysfakcją: „Och, Kaelen, moja Kaelen”.
Zacisnęłam zęby, by nie wydać z siebie żadnego wstydliwego j
