„Możesz teraz pocałować pannę młodą…”
Obserwowałam, jak mój były chłopak, z którym rozstałam się równe siedem dni temu, pochyla się, by złożyć słodki pocałunek na ustach mojej najlepszej przyjaciółki. Ludzie lubią mówić, że takie chwile są słodko-gorzkie. Pozwolę sobie na niezgodę, ponieważ dla mnie scena rozgrywająca się przed moimi oczami nie miała w sobie absolutnie nic słodkiego. Była czysto gorzka i to od samego początku aż do samego końca. Kiedy uśmiechałam się, śmiałam i klaskałam w dłonie razem z innymi ludźmi w tłumie, cząstka mnie umierała w środku. Dzień, w którym moja najlepsza przyjaciółka poślubiła mojego chłopaka, wyznaczał dla nich świetlisty początek, a zarazem koniec wielu lat przyjaźni i miłości, które dzieliłam z nimi obojgiem.
Być może w przyszłości spojrzałabym wstecz na ten moment i znalazłabym w sobie dość siły, by życzyć im dobrze; jednakże nie byłam teraz na tyle szlachetna ani wspaniałomyślna, by to zrobić. Moje serce i pierś ciążyły od nienawiści, całkowicie wyprane z miłości. Dwoje ludzi, których kochałam w życiu najbardziej – pomijając moją kochającą matkę – zdradziło mnie w najgorszy z możliwych sposobów i to bez chwili wahania.
Kiedy odkryłam, że James, mój chłopak, zdradzał mnie z moją najlepszą przyjaciółką, wydawało się, że wszyscy inni dookoła brali ślub. Spora grupa moich znajomych albo właśnie się zaręczyła, albo miała już wyznaczoną datę ślubu. Moim zdaniem, wciąż byliśmy młodzi, mając zaledwie niewiele ponad dwadzieścia lat, więc to było zaskakujące, że tak wielu z nas już bierze ślub. Myślę, że czas naprawdę leci w mgnieniu oka. Dla mnie czas również zleciał, ale w odmienny sposób, który doprowadził do zupełnie innego rezultatu.
Odkąd poznałam mojego chłopaka na pierwszym roku studiów, byliśmy parą. Wszystko wydawało się idealne i byliśmy niesamowicie szczęśliwi. Choć wciąż byliśmy młodzi, dyskutowaliśmy o przyszłych planach: ślubie i wspólnym założeniu rodziny. Życie było wtedy dla mnie tak piękne i różowe, że nawet ciężko pracowałam, by po ukończeniu studiów dostać się do tej samej firmy co on. Nie pracowaliśmy w tym samym dziale, ale przez całe dwa lata pracowaliśmy dla tej samej firmy, wciąż się spotykając. Aż do momentu, mniej więcej tydzień temu, kiedy ni stąd, ni zowąd oznajmił, że chce ze mną zerwać, nie podając mi nawet powodu.
– Masz dużo pracy? Od jakiegoś czasu nie mieliśmy kiedy się spotkać – zapytałam, obdarzając go jednym z moich najlepszych uśmiechów.
James uśmiechnął się do mnie lekko, po czym odłożył telefon na stół przed sobą. Minął około tydzień, odkąd nie mieliśmy czasu, by porządnie się spotkać na taką randkę. Mówił mi, że w pracy jest urwanie głowy, a nawet gdy dzwoniłam do niego wieczorami, wydawał się zbyt zajęty albo zbyt zmęczony, by rozmawiać. Dlatego było to tak miłe zaskoczenie, kiedy James zadzwonił do mnie tego popołudnia w trakcie pracy, zapraszając na kolację zaraz po jej zakończeniu. Byłam tak podekscytowana, że spędziłam trochę czasu przed lustrem w łazience, poprawiając makijaż i fryzurę, żeby na naszej randce wyglądać więcej niż tylko przyzwoicie.
– Dużo pracy… – odpowiedział biernie.
Czekałam, aż wyjaśni lub poda mi więcej szczegółów, ale rozmowa po prostu w tym miejscu umarła. Coś mówiło mi, że coś jest nie tak, ale nie byłam pewna co. Być może James był po prostu zestresowany i prawdopodobnie to nie był odpowiedni moment, abym zachowywała się tak roszczeniowo.
– Czy jest coś, w czym mogłabym ci pomóc? To może być cokolwiek, pomogę ci we wszystkim… – zaproponowałam z entuzjazmem.
– Katherine… – James wypowiedział moje pełne imię, a ja zamarłam.
Zwracał się do mnie w ten sposób zamiast pieszczotliwym przezwiskiem tylko wtedy, gdy był poważny albo miał do powiedzenia coś bardzo ważnego. Nagle poczułam zdenerwowanie i nie byłam pewna, jak zareagować, czekając na jego kolejne słowa. Biorąc pod uwagę rozmowy o naszym przyszłym ślubie i to, że niektórzy nasi znajomi ruszyli prosto do ołtarza, czy to mogło oznaczać, że on zamierza się… oświadczyć w tej właśnie chwili?
Moje oczy rozszerzyły się i musiałam wziąć głęboki oddech, by się uspokoić. Nie byłam gotowa, ale gdyby chciał mnie poślubić, to oczywiście, z największą radością zostałabym jego żoną. Zagryzłam dolną wargę w oczekiwaniu, czekając, aż powie to, co zamierzał.
– Powinniśmy się rozstać… – stwierdził bez ogródek, wpatrując się zimno w moją twarz.
– …Słucham? – szepnęłam w czystym niedowierzaniu.
Co on właśnie powiedział? Czy ja… czy ja się przed chwilą przesłyszałam?
– Powiedziałem, że powinniśmy się rozstać, Katherine… – James powtórzył, tym razem powoli i wyraźnie.
– Nie… ale… dlaczego? – zdołałam z siebie wykrztusić.
Mój mózg był kłębowiskiem pytań i z prawdziwym trudem walczyłam, by emocje nie wzięły nade mną góry. On chyba nie mówi poważnie?
– Po prostu uważam, że tak będzie najlepiej dla nas obojga – odpowiedział chłodno James.
W ogóle nie mogłam go zrozumieć, ani tego, co mówił. To po prostu nie miało sensu. To nie może mieć sensu!
– Żartujesz, prawda? Dlaczego to robisz? Czy ja… czy ja zrobiłam coś źle? Proszę, powiedz mi, ja… naprawię to. Obiecuję… więc proszę… – w rozpaczliwym błaganiu wyrzuciłam z siebie wszystkie pytania, które wpadły mi do głowy.
Poważny sposób, w jaki na mnie patrzył, mówił mi, że żadne ze słów, które wypowiedział, nie było żartem. Moja twarz zdrętwiała i czułam, jakby świat powoli sypał się wokół mnie. Nagle poczułam ucisk w klatce piersiowej i z trudem łapałam powietrze. Moje dłonie i stopy zrobiły się zimne, a ja zastanawiałam się, czy zaraz nie zemdleję na miejscu. Nigdy w życiu nie spodziewałam się czegoś takiego. W ogóle.
--Ciąg dalszy nastąpi…
