Perspektywa Luciena
Ciężar przygniatał mnie tak mocno, aż moje kości krzyczały.
Błoto, kamienie, połamane gałęzie – góra pragnęła nas pochować, zetrzeć w proch. Moje ramiona drżały, wygięte pod druzgocącą siłą. Ale chociaż gorąca krew spływała po moich plecach, ani myślałem odpuścić.
Riley leżała pode mną. Mała. Krucha. Żyła tylko dlatego, że powstrzymywałem burzę własnym ciałem.
Mój wilk zaryczał
