Szkarłatna krew trysnęła, opryskując wypaczoną drewnianą podłogę, a metaliczny zapach wypełnił pokój niczym burza, która mogłaby utopić zmysły. Ciało Cadena wyginało się w konwulsjach, jego oczy wyszły z orbit, a źrenice rozszerzyły się w czystym przerażeniu. Strach powlekł je grubo i czarno jak smoła, dławiąc resztki jego buntu.
"Nie... proszę" – wydyszał, a jego głos drżał; jego ręce, śliskie od
