Gray
– Tą ścieżką, drugie po prawej – słyszę jakiś głos, ale nie poświęcam czasu, by na niego spojrzeć czy uznać jego obecność. Ona wtula twarz w moją szyję, gdy idę we wskazanym kierunku i cieszę się, że mocno się trzyma, bo Duke nie ma zamiaru zwalniać.
Wzdycham z ulgą, gdy odkrywam, że drzwi są otwarte, ale upewniam się, by je zamknąć w chwili, gdy przyciskam ją do nich i w końcu poświęcam czas
