Jonathan zdążył już odwrócić się, by odejść, ale mimo to usłyszał to ciche, niemal niesłyszalne "Przepraszam".
Jego krok na ułamek sekundy stracił rytm, po czym wrócił do stałego tempa, gdy mężczyzna powoli się oddalał. Nie potrzebował już tych przeprosin. Sam wymierzy sobie sprawiedliwość — nie potrzebował niczyjej skruchy.
Bez względu na to, jak bardzo starał się ją zdusić, furia, która w nim tk
