– Władco Voktorze, proszę, pozwól mi... – głos Joleen załamał się, a jej kolejne słowa zostały połknięte przez gęstą, metaliczną woń krwi, która uderzyła w nią w momencie przekroczenia progu.
Widok, który zastała, sprawił, że zamarła w pół kroku.
Elara leżała niedaleko środka namiotu, na wpół owinięta kocem, który wyglądał bardziej na rekwizyt z pola bitwy niż element pościeli. Jej oczy były zamkn
