Ryder
Metaliczny posmak świeżej krwi natychmiast zalał moje zmysły.
Moje oczy utkwiły w ciemnokarmazynowej plamie, szybko rozkwitającej na za dużej, szarej sukience Chloe. To nie było otarcie. Nie zacisnąłem dłoni na tyle mocno, żeby zostawić siniaka, a co dopiero rozerwać skórę.
– Skąd krwawisz? – zażądałem odpowiedzi, a w moim głosie wybrzmiał niski ton komendy Alfy.
– Wcale nie! – Pokręciła gorączkowo głową, robiąc kolejny krok w tył, dopóki jej kręgosłup nie uderzył o kuchenną wyspę. Skrzyżowała ramiona na brzuchu, desperacko próbując ukryć plamę. – To tylko stare skaleczenie. Uderzyłam w coś, to wszystko.
Kłamała. Ostry zapach infekcji i powolnie gojącego się ciała był niemożliwy do ukrycia przed Alfą czystej krwi.
*Dlaczego krwawi? Co oni jej zrobili?!* Tytan miotał się w granicach mojego umysłu, a jego zaciekłe instynkty ochronne niebezpiecznie skoczyły w górę. *Wilk leczy skaleczenie w kilka sekund! Dlaczego ona się nie leczy?!*
Prawda uderzyła we mnie jak pociąg towarowy. Jej Wilk był spętany. Jej zdolności regeneracyjne zostały całkowicie okaleczone. Funkcjonowała w kruchym, całkowicie ludzkim stanie, znosząc na sobie cały ciężar wilczego okrucieństwa.
– Zostaniesz moją narzeczoną, Chloe – powiedziałem, zmniejszając dystans między nami. – Mam zamiar cię naznaczyć. Nic, kurwa, przede mną nie ukryjesz.
Wstrzymała oddech, a jej niebieskie oczy szeroko się otworzyły. – Naznaczyć mnie? Ty... kupiłeś mnie tylko po to, żeby mnie naznaczyć? – Wyglądała na absolutnie przerażoną, jakbym właśnie skazał ją na śmierć. – Jestem morderczynią! Wszyscy mnie nienawidzą! Dlaczego, u licha, miałbyś mnie chcieć?!
– Hunter cię oddał; nie sprzedał cię – stwierdziłem sucho, ignorując jej panikę. – I nie jesteś morderczynią. A teraz pokaż mi ranę.
– Wszystko w porząd...
– To nie jest prośba – przerwałem jej, a mój głos opadł z powrotem do tego śmiercionośnego, bezkompromisowego pomruku. – Wolę prywatność, ale jeśli mi tego teraz nie pokażesz, zerwę z ciebie tę sukienkę na środku tej kuchni.
Krew odpłynęła jej z twarzy. Spojrzała gorączkowo w stronę korytarza, przerażona, że któryś z członków mojej watahy może wejść. – P-prywatność. Proszę.
– Mój gabinet. Natychmiast.
Przeprowadziłem ją pluszowym korytarzem, a moją szczękę miałem zaciśniętą tak mocno, że aż bolały mnie zęby. Zapach jej krwi doprowadzał do szału. Kiedy weszliśmy do prywatnego gabinetu, wcisnąłem zdalny zamek i zatrzasnąłem zmechanizowane rolety, pogrążając pomieszczenie w cieniu.
Chloe stała, drżąc, na środku perskiego dywanu. Drżącymi palcami rozpięła trzy guziki w okolicach talii i odchyliła materiał na tyle, by odsłonić przerażające, dziesięciocentymetrowe rozcięcie. Brzegi były wściekle czerwone, sączyła się z nich żółta ropa i świeża krew. Rana była głęboko zainfekowana.
– Widzisz? To tylko skaleczenie – wyszeptała, a jej głos drżał.
– Zdejmij to.
Zamarła. – Co?
– Zdejmij tę cholerną sukienkę, Chloe. – Zanim zdążyła zaprotestować, rozerwałem resztę guzików z przodu, zsuwając ciężki, szorstki materiał z jej ramion i pozwalając mu opaść u jej stóp.
Powietrze całkowicie uciekło z moich płuc.
Mój wzrok zalała mgła absolutnej, krwiożerczej czerwieni.
Jej ciało było groteskowym płótnem tortur. Pręgi, ślady po batach i ciemnofioletowe siniaki zachodziły na siebie na jej żebrach i na jej niewyobrażalnie kruchym brzuchu. Kości biodrowe ostro odznaczały się pod delikatną, przezroczystą skórą. Ale tym, co przyprawiało mnie o mdłości, była wyrachowana precyzja, z jaką się nad nią znęcano: jej ramiona, szyja i łydki były całkowicie pozbawione skaz.
Bili ją tylko tam, gdzie siniaki można było ukryć pod uniformem. Torturowali ją, ale zachowywali pozory, by nikt z zewnątrz nigdy się nie dowiedział.
*Zmasakruję ich*, ryknął Tytan, a dzika natura mojego Wilka przebijała się bliżej powierzchni niż przez ostatnie lata. *Wrócimy tam dziś w nocy. Chcę wyrwać Hunterowi kręgosłup przez gardło.*
Powoli podniosłem wzrok, by napotkać jej spojrzenie. Drżała, pospiesznie próbując naciągnąć zrujnowany materiał z powrotem do góry, by ukryć swoją traumę.
– Kto ci to, kurwa, zrobił? – Wściekłość w moim głosie sprawiła, że szyby w oknach zadrżały.
Odwróciła wzrok, gwałtownie się trzęsąc.
– Hunter? – naciskałem. Kiwnęła niemal niedostrzegalnie głową.
– Victoria? – Kolejne kiwnięcie.
– Dylan?
Łza wymknęła się z jej oka, żłobiąc czystą ścieżkę na jej brudnym policzku. Przytaknęła.
– Ponieważ powiedzieli, że zabiłaś swoich rodziców – wydedukowałem, przechodząc przez pokój do interkomu na moim biurku, by wezwać lekarza watahy. Przed wciśnięciem przycisku, spojrzałem na nią. – Już ci mówiłem, ta historia Huntera to stek bzdur. Sześcioletnie dziecko nie jest w stanie wyhodować Krwi Tojadu. To niemożliwe.
Spojrzała na mnie, a jej brwi zmarszczyły się z dezorientacją przez łzy. – Ja... Ja nawet nie wiem, co to jest.
Moja dłoń uderzyła z hukiem o biurko, rozłupując mahoniową powierzchnię. Prawdziwy koszmar Silver Peak wreszcie wychodził na jaw.
– Oni nie tylko cię bili, Chloe – wyszeptałem, wpatrując się w moją złamaną, piękną narzeczoną. – Wrobili cię w morderstwo twoich własnych rodziców.
*I przysięgam na Boginię Księżyca, że spalę cały ich świat na popiół.*
