Chloe
To odkrycie odbiło się echem w nagłej ciszy gabinetu.
– Ja... Ja naprawdę nie wiem, czym jest Krew Tojadu – wyjąkałam, a mój głos drżał, gdy sam ogrom słów Rydera przenikał mnie do szpiku kości.
Ryder oparł swoje muskularne ramiona na mahoniowym biurku, pochylając się w moją stronę. Jego karmazynowe oczy płonęły, szukając na mojej twarzy kłamstwa, którego ewidentnie nie znalazł. – To zmutowana trucizna. Można ją wyhodować tylko karmiąc ją krwią Alfy przez całe miesiące. Liście stają się całkowicie karmazynowe, zanim roślina zakwitnie. Żadna sześciolatka nie znajduje czegoś takiego przypadkiem w pieprzonym ogrodzie, Chloe.
Tchu zabrakło mi w piersi. – W takim razie dlaczego...
– Ponieważ byłaś łatwym celem – głos Rydera zadudnił niczym nadciągająca burza. Jego kły na ułamek sekundy się wydłużyły; był to błysk czystej, drapieżnej wściekłości. – Ktoś zamordował Alfę i Lunę. Zrzucenie winy na dziecko pozwoliło im przejąć watahę i traktować cię jak psa. Dziecko, o którym najprawdopodobniej wiedzieli, że ma silniejszą linię krwi niż Hunter.
Wpatrywałam się w niego. Fundamenty mojego nędznego życia zaczynały pękać. Wina, którą nosiłam – miażdżący ciężar bycia zabójczynią własnych rodziców – była kłamstwem. Szesnaście lat bicia, głodzenia i izolacji, wszystko to opierało się na wyrachowanym wymyśle.
– Wydrę z nich tę prawdę. Ale teraz potrzebujesz lekarza.
Zanim zdążyłam zaprotestować, Ryder wyprowadził mnie z gabinetu i w górę po wspaniałych schodach. Zaprowadził mnie do masywnej, bogato zdobionej sypialni z oknami od podłogi do sufitu. – Idź wziąć prysznic – poinstruował, wskazując na luksusową, przyległą do pokoju łazienkę. – Woda szybko robi się gorąca. Zmyj z siebie smród Silver Peak. Przyniosę ci jakieś ubrania.
Stałam na środku łazienki jak duch. Przez dziesięć minut pozwalałam, by wrząca woda zmywała ze mnie brud, zwietrzały pot i utrzymujący się zapach piwnicy Silver Peak. Ale woda nie mogła zmyć dziesięciocentymetrowego rozcięcia na moim brzuchu ani nakładających się na siebie blizn tworzących mozaikę na moich żebrach.
Kiedy wyszłam, drżąc z zimna mimo owiniętego wokół mnie grubego, pluszowego ręcznika, Ryder siedział na krawędzi materaca. W dłoniach trzymał złożone granatowe dresy.
Nie gapił się. Nie drwił z mojej kościstej sylwetki. Delikatnie wręczył mi miękki materiał. To był pierwszy raz w moim życiu, kiedy miałam na sobie coś, co nie było poplamione ani praktycznie nie rozpadało się w rękach.
Potem udaliśmy się do szpitala watahy. Był nieskazitelnie czysty, tętniący cichą efektywnością, jakiej Silver Peak nigdy nie posiadało.
– Harper – rzucił krótko Ryder, idąc sterylnym korytarzem.
Energiczna kobieta z ciemnymi włosami spiętymi w niechlujny kok odwróciła się, upuszczając podkładkę z dokumentami. Jej spojrzenie przeniosło się z Rydera na mnie, zwężając się z ostrością Alfy. – Ryder, co ty, do cholery, przyprowadziłeś do mojego szpitala? Pachnie czystą traumą.
– Potrzebuje pełnych badań – rozkazał. – Natychmiast.
Harper gestem zaprosiła mnie do gabinetu zabiegowego, poklepując wyściełany stół. Zawahałam się, moją dłonią zaciskając się na rąbku pożyczonej bluzy.
– Chloe – głos Rydera złagodniał, tracąc swoją ostrość. – Po prostu jej pokaż.
Zacisnęłam mocno powieki i podciągnęłam materiał do góry, odsłaniając zainfekowaną ranę i przerażające siniaki, które pokrywały mój brzuch.
Harper wciągnęła powietrze z trzewi. Podkładka z jej rąk upadła na podłogę z głośnym brzękiem. Jej ciemne oczy, tak bardzo przypominające oczy jej brata, rozszerzyły się w czystym, niekłamanym przerażeniu. – Jezu Chryste – wyszeptała, a jej dłonie zawisły nad moją poturbowaną skórą, nie dotykając jej. – Ryder... to nie jest zwykłe znęcanie się. To systematyczne tortury. Jej ciało dosłownie walczy z sepsą.
– Wiem. – Głos Rydera był martwym, pustym monotonnym tonem, który przerażał nieskończenie bardziej niż jego krzyk. Uchyliłam powieki i zobaczyłam, jak wpatruje się w ścianę wyłożoną kafelkami. Miał zaciśniętą szczękę, a mięśnie na niej gwałtownie pulsowały. Jego pięści były zaciśnięte tak mocno, że aż krwawiły mu knykcie.
– Podam jej silne antybiotyki. Ale natychmiast potrzebuje tej maści leczniczej, żeby wyciągnąć infekcję – poinstruowała surowo Harper, grzebiąc w szafce. Podała Ryderowi mały ceramiczny słoiczek. – Trzy razy dziennie. Jeśli po czterdziestu ośmiu godzinach nie będzie to wyglądało lepiej, podłączę ją pod kroplówkę.
Ryder wziął słoiczek, a jego karmazynowe oczy na ułamek sekundy przeniosły się na mnie. – Zajmę się tym.
Kilka minut później, z powrotem w przestronnej ciszy jego gabinetu, Ryder posadził mnie na kanapie. Opadł na jedno kolano przede mną, odkręcając ceramiczny słoiczek. Powietrze przeszył zapach eukaliptusa i mięty.
– Podnieś koszulkę.
Przełknęłam gulę strachu w gardle i posłuchałam. Jego wielkie, pokryte bliznami dłonie – dłonie, które łamały karki na wojnach – były niewyobrażalnie delikatne, gdy nakładał chłodną maść na brzegi mojej piekącej rany. Kontrast między jego śmiercionośną reputacją a tym czułym dotykiem całkowicie wywoływał zwarcie w moim umyśle.
– Oddychaj, Chloe – mruknął, a jego kciuk musnął moją nieposiniaczoną skórę nad pępkiem. – Wstrzymujesz oddech, spodziewając się, że cię uderzę. Nie zrobię tego.
Moja klatka piersiowa gwałtownie się uniosła. Powoli podniosłam wzrok i w końcu spojrzałam drapieżnikowi alfa prosto w oczy. To, co w nich zobaczyłam, nie było litością. To była mroczna, obsesyjna i wręcz przerażająca potrzeba, by mnie chronić.
Za wszelką cenę.
