Duncan
Myślę, że jestem o krok od ataku paniki. Moje długie nogi są podciągnięte do ciała, a ja je obejmuję, oddychając ciężko i marząc, by móc obudzić się z tego koszmaru rodem z piekła.
Ale nie mogę, bo to rzeczywistość. Jestem teraz potworem i nic już tego nie zmieni. Kurwa... nie mogę uwierzyć, że kogoś zjadłem! W sensie, co to ma być, do kurwy nędzy?! To chore! Jak Blair w ogóle mogła pomyśle
