Perspektywa Elary
Czas rozpływał się w tej celi – godziny zlewały się w dni, dni w bezkresną szarość egzystencji. Straciłam poczucie pór roku, cyklu księżyca, a nawet własnego odbicia w wypolerowanym, metalowym zlewie.
Moje knykcie otarły się o beton, gdy but Sloane wbił się w moje żebra.
„Wybieraj, kundlu – kosa przez twarz czy dziesięć uderzeń?”
Jej oddech śmierdział gnijącym mięsem, ale nie odrywałam wzroku od zardzewiałego odpływu w kącie.
Pięć lat w tej dziurze i nauczyłam się pierwszej zasady przetrwania: kiedy wilki obnażają kły, odsłoń gardło, zanim ci je wyrwą.
„Uderzenia” – wychrypiałam, głosem szorstkim, ale opanowanym.
Pierwszy cios odrzucił moją głowę w bok, a krew zalała moje usta miedzianym gorącem. Liczyłam każde uderzenie niczym modlitwę.
Siedem.
Osiem.
Dziewięć.
„Żałosne” – mruknęła Sloane, spluwając mi pod nogi, po czym odeszła gniewnie ze swoim stadem hien.
Zostałam skulona, a pieczenie na moim policzku już blakło pod głębszym bólem wspomnień.
Tak właśnie żyłam przez 1825 dni – wybierając mniejsze zło, połykając swoją dumę jak potłuczone szkło.
Mój umysł powędrował, jak zawsze, do pierwszego dnia w watasze Obsydianu.
Asher osaczył mnie w bibliotece, a jego woda kolońska pachniała ostro jak sosnowe igły.
„Więzy krwi czy nie, Vivienne to moja jedyna siostra” – powiedział cicho i groźnie, a jego palce zacisnęły się na moim nadgarstku, zostawiając siniaki.
„Dotknij jej jeszcze raz, a sprawię, że przy mnie Wyrzutkowie będą wyglądać jak opiekunki do dzieci”.
Pokiwałam głową jak głupiec, wciąż na tyle naiwna, by uważać, że rodzina oznacza ochronę.
Śmiechu warte.
Wolał widzieć mnie w łańcuchach, niż uwierzyć, że nie zwabiłam Daphne do Czarnego Lasu.
Julian...
Zacisnęłam powieki, ale jego twarz i tak wypłynęła na wierzch – jego uśmiech, ten sam, który sprawiał, że bolały mnie żebra.
Kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, jego źrenice się rozszerzyły, a jego wilk zawył, rozpoznając mnie.
„Moja przeznaczona” – wyszeptał, wciskając mi za ucho stokrotkę.
Te pierwsze dni były pełne świetlików i skradzionych pocałunków.
Dopóki Vivienne nie zaczęła skręcać kostki podczas naszych randek. Dopóki każda urodzinowa kolacja nie wiązała się z „pilnym” telefonem od niej.
A on zawsze wychodził – mrucząc przeprosiny, które smakowały jak popiół.
Moi rodzice?
Ojciec nigdy nie patrzył mi w oczy.
Matka wzdrygała się za każdym razem, gdy próbowałam ją przytulić.
Pewnego razu upiekłam im ciasto z leśnych jagód, które sama zebrałam.
Znalazłam je w koszu, nietknięte.
Na blacie pyszniły się nienaruszone makaroniki Vivienne, czekając na pochwały.
A Daphne...
Ona i Vivienne były nierozłączne.
Widziałam, jak w dniu ataku urządziły sobie razem piknik nad jeziorem.
Dlaczego więc Daphne miałaby pójść za mną do Czarnego Lasu?
Pałka strażnika z trzaskiem uderzyła w kraty.
„Widzenie” – chrząknął.
Nie poruszyłam się.
Nawet nie podniosłam głowy.
Przestałam wyczekiwać tych słów już lata temu.
Tutaj zasady pozwalały na wizyty rodzinne raz w miesiącu.
Sześćdziesiąt miesięcy. Sześćdziesiąt szans.
Ani razu nikt nie przyszedł. Ani moi rodzice. Ani Asher. Nawet Julian.
Kiedyś siadałam przy szybie, przeczesując włosy palcami i udając, że siniaki nie wyglądają tak źle.
Wpatrywałam się w korytarz, czekając na sylwetkę, która nigdy się nie pojawiła.
Żadnego listu. Żadnego szeptu. Nawet kłamstwa.
Z czasem przestałam mieć nadzieję.
Przestałam udawać, że dla kogokolwiek cokolwiek znaczę.
Przestałam być Elarą – córką, siostrą, przeznaczoną.
I stałam się kimś zupełnie innym.
Przycisnęłam czoło do zimnej ściany z poszarpanym oddechem i zaciśniętymi pięściami.
Niech żyją swoim idealnym, małym życiem.
Ponieważ pewnego dnia te drzwi się otworzą.
A kiedy to nastąpi, nie wyjdę stąd jako dziewczyna, którą wyrzucili.
Wyjdę stąd jako burza, której nigdy się nie spodziewali.
Brzęk rygla wyrwał mnie z niespokojnego snu, a dźwięk odbił się rykoszetem od ścian niczym wystrzał z pistoletu.
„Więzień 4729” – zagrzmiał głos, po którym nastąpił zgrzyt ciężkiej stali. „Wstań i stań twarzą do drzwi”.
Podniosłam się z pryczy, a moje kości trzeszczały jak zardzewiałe zawiasy. Mundur strażnika był sztywny i nakrochmalony, a wyraz jego twarzy nieodgadniony. Ale było coś innego w jego postawie. Wtedy zobaczyłam stojącego za nim naczelnika, który trzymał plik dokumentów. Jego wieczne zagniewanie zastąpiła zimna, neutralna maska.
„Elaro z Obsydianu” – zaczął, odchrząkując. „Zgodnie z poleceniem Wilkołaczej Komisji Penitencjarnej twój wyrok został odbyty w całości. Ze skutkiem natychmiastowym zostajesz zwolniona z...”
Reszta jego słów zlała się w biały szum. Mój wzrok utkwił w otwartych drzwiach, w prostokącie oślepiającego światła za nimi. Przez pięć lat ten próg był kpiną. Mirażem.
Teraz ział otworem przede mną – prawdziwy, surowy i czekający.
„...przejdź do biura przyjęć w celu dopełnienia formalności”.
Wyciągnął podkładkę z dokumentami, ale moje dłonie drżały zbyt mocno, by ją wziąć.
Zrobiłam krok naprzód. Każdy mój krok ważył tonę.
Powietrze poza celą wydawało się inne – gęstsze, bogatsze, przesiąknięte zapomnianymi zapachami: środka antyseptycznego, metalu... i wolności.
Kiedy przekroczyłam próg, strażnik zatrzasnął mi na nadgarstku bransoletę.
Przygotowałam się na obrożę elektryczną.
Ale była to tylko zwykła opaska namierzająca, cicho bucząca stłumioną magią.
„Powodzenia” – mruknął pod nosem naczelnik.
Nie odpowiedziałam. Nie potrafiłam.
Mój wzrok utkwił w żarzącym się na czerwono znaku WYJŚCIE przed mną – latarni morskiej płonącej przez długi korytarz.
Przez 1825 dni przetrwałam, czołgając się. Wybierając ból zamiast dumy.
Teraz, kiedy wkraczałam na dziedziniec, a światło słoneczne uderzyło w moją twarz po raz pierwszy od lat, coś obudziło się głęboko we mnie...
Coś starożytnego. Coś dzikiego.
Coś, co nie odzywało się szeptem od bardzo, bardzo dawna.
Drzwi otworzyły się ze skrzypieniem, a ja zmrużyłam oczy przed światłem.
Myśleli, że mnie złamali.
Myśleli, że będę się czołgać już zawsze.
Ale gdy świeże powietrze wypełniło moje płuca, uśmiechnęłam się.
Niech drżą.
Burza właśnie wyszła na zewnątrz.
