GENEVIEVE
– Wyjdź za mnie.
W moim mózgu doszło do zwarcia.
– C-co? – Zamrugałam, poprawiając za duże okulary – porysowane, krzywe i trzymające się życia równie kurczowo, co moje resztki zdrowia psychicznego. Jego wzrok podążył za moim ruchem, przepełniony pogardą. Typowe.
– Słyszałaś – odparł chłodno, jakby właśnie poprosił o przesunięcie spotkania, a nie oświadczył się kobiecie, którą przez równe dwa miesiące traktował jak biurowy kłaczek.
Boże, jak ja nienawidzę tego człowieka.
– Co to, jakaś nowa taktyka wojny psychologicznej? – Skrzyżowałam ramiona na piersi. – Bo obciążenie emocjonalne, które pan na mnie zrzucił, to wciąż za mało?
– Wyjdź za mnie, a ja...
– Nie. – Mój głos przeciął napięcie niczym ostrze. Ostry. Ostateczny.
Zamrugał. Tylko raz. Ale to dostrzegłam – zaskoczenie. Jakby możliwość odrzucenia nigdy nie przeszła mu przez myśl.
– Nie? – powtórzył, lekko urażony.
Nie spodziewał się pan, że kiedykolwiek się odgryzę, co?
– Przetłumaczyć na hiszpański? Francuski? A może alfabetem Morse'a?
– Nawet nie wysłuchałaś mojej propozycji.
– Nie chcę pana propozycji. – Podniosłam głos. – Nie interesuje mnie, jaki chory układ uknuł pan w tym swoim niedostępnym emocjonalnie mózgu.
Oparł się w fotelu, a jego usta drgnęły. Nie był to uśmiech, raczej coś znacznie chłodniejszego.
– Milion dolarów.
Cisza.
Moje serce się zająknęło. Oszalał. Byłam teraz naprawdę zaniepokojona. Uderzył się w głowę czy jak?
– Milion? – zapytałam z niedowierzaniem. – Myśli pan, że rzucenie we mnie pieniędzmi zrekompensuje miesiące, które spędził pan na wpędzaniu mnie do grobu swoim mikrozarządzaniem? Traktował mnie pan jak tanią siłę roboczą do wyrzucenia, a teraz nagle jestem materiałem na żonę?
– Będziesz miała czas, żeby to przemyśleć – powiedział równym głosem. Spokojny. Zrównoważony. Wyrachowany. Jakby wcale nie wywrócił mojego świata do góry nogami.
Prychnęłam i cisnęłam teczką o jego biurko. – Oto raport, o który pan prosił. I nie, nie jestem na sprzedaż. Nie jest pan diabłem w przebraniu, panie Sterling. To pan jest tym przebraniem.
Po czym wyszłam.
I po raz pierwszy, odkąd dla niego pracowałam... nie było żadnego odwetu. Żadnych uszczypliwych uwag. Żadnych pasywno-agresywnych notatek.
Tylko cisza.
Powinno to przynieść spokój.
Nie przyniosło.
Zanim wyszłam z pracy, ciężar tego wszystkiego dławił mnie w piersiach – jak na chwilę przed burzą. Przy windzie wpadłam na Jaspera.
– Wcześnie wychodzisz – zauważył.
– Tak – powiedziałam ze zmęczonym uśmiechem. – Muszę zajrzeć do mamy.
– Pozdrów ją ode mnie.
Skinęłam głową, pomachałam mu i ruszyłam do domu, mając nadzieję na spokój.
Dostałam go.
Ale nie taki, jakiego pragnęłam.
W mieszkaniu panowała cisza. Zbyt głęboka cisza.
Otworzyłam drzwi do sypialni i żołądek podszedł mi do gardła.
Szuflady wywrócone do góry nogami. Pościel zerwana z łóżka. Szafa rozwarta szeroko niczym rana.
– Nie – wyszeptałam, rzucając się do pudełka pod łóżkiem.
Puste.
Wszystko zniknęło. Każdy dolar, którego uciułałam i odłożyłam na chemioterapię mamy. Miesiące napiwków, zarwanych nocy, pominiętych posiłków przepadły.
Nie było żadnych śladów włamania. Wybitych okien. Uszkodzonego zamka.
Zostawał tylko jeden wniosek.
Tylko jedna osoba miała klucz.
Tylko jedna osoba kiedykolwiek zabrała mi więcej, niż mi dała.
Donovan.
