Minęły dwa dni – dwa dni, podczas których Eleazar wziął na siebie obowiązek oprowadzenia mnie po każdym zakątku tego miejsca, z wyjątkiem tego, co kryje się za czarnymi drzwiami. Ludzie wciąż patrzą na mnie dziwnie, chociaż kilka kobiet się do mnie uśmiechnęło. Nie sprawia to wprawdzie, że od razu czuję się jak w domu, ale przynajmniej odrobinę łagodzi mój narastający dyskomfort.
Oprócz zwiedzania
